Zee, zon, strand …….. en hierna weer verder

De zon staat hoog aan de hemel en er waait een lekker briesje van zee. Het water is lichtblauw met tinten donker verder richting de horizon. Vanuit onze strandstoelen staren we over de watervlakte terwijl onze voeten zich in het spierwitte zand hebben begraven.

Dit is nog eens vakantie verzuchten we als we afkoelen in het 28 graden warme water van de oceaan. Otres Beach is het stille vakantiestrand waar we naar uitgekeken hebben. Toch pakken we na een paar dagen ons boeltje weer bijelkaar en gaan we op zoek naar iets meer actie.
Het vierde strand van Sihanoukville, Otres Beach, is na een paar dagen te “rustig” voor ons. We struiken neer op het populaire Serendipity Beach waar de actie is. Veel restaurantjes, strandstoelen, fruitverkopers, nagellakkers en ga zo maar door. Er is veel te zien en een prima plek om de hele dag te doen alsof je een boek leest. Ondertussen kijken we volop om ons heen naar bootjes die toeristen afladen in te hoge golven, verbrande mannen die een hardhandige massage krijgen, vrouwen die met draad onthaard worden en kinderen die lopen te bedelen. Sihanoukville is de plek voor een Cambodjaanse strandvakantie en dat is duidelijk merkbaar.

Al vrij snel hebben we een groepje Cambodjaanse straatkinderen leren kennen die het strand belopen met fruit, armbanden, schilderijtjes en andere items om geld te verdienen. Wij kopen niet van ze maar kletsen wat af en ze vinden het prachtig om met ons te gaan zwemmen. Af en toe hebben we vier fruitmanden, drie tassen armbanden en een hele bult slippers en kleren op onze strandstoelen liggen. De eigenaartjes liggen op zo’n moment in de zee te genieten van de golven terwijl Marlous en ik op hun spullen passen. We hebben een aantal leuke ontmoetingen met Nederlanders, Australiërs, Italianen en ’s avonds eten we geregeld met anderen.

Ik heb zin in duiken en boek een trip naar een van de duiksites om een kijkje onderwater te gaan nemen. Marlous gaat met de boot mee om lekker te gaan snorkelen. Het is meer dan een jaar geleden sinds mijn Open Water cursus dus op de boot blader ik nog even een boekje door. Met een grote stap het water in en samen met een franse jongen en de divemaster zak ik af richting bodem. De zee hier bevat veel meer leven dan in Griekenland en ik geniet van verschillende soorten koraal, soms met mooie kleuren. Tijdens de 2e duik zien we een Blue Spotted Ray wat ik vertaal als een geelblauw gestipte rog. Het is heerlijk om weer door de diepte te zweven en te kunnen kijken naar alles wat zich hier bevindt. We hebben een gezellig groepje op de boot en tijdens het duiken door worden we toegezongen door de Canadese snorkelaar die zijn gitaar mee genomen heeft.

Met vier dagen te gaan voordat ons visum verloopt stappen we op de fiets voor de laatste kilometers Cambodja. De weg die we gaan fietsen is nog niet heel lang open en we horen verschillende verhalen over de route. Dat we hem willen fietsen wordt heel dapper gevonden maar ons lijkt het een leuk stuk door de jungle. Het eerste stuk gaat over de grote weg die naar Phnom Phen leidt. Vanaf Sre Ambel begint de nieuwe weg die naar de grens met Thailand loopt. Deze weg is nog in aanbouw en op een aantal plekken niet af. In Sre Ambel komen we de fransman Hervé tegen die we in zuid-Laos hebben ontmoet. Hij is sneller gegaan dan we verwachten en net als ons op weg naar de grens. We besluiten het komende stuk met zijn drieën te gaan fietsen.

De route leidt dwars door de jungle in een redelijk onbewoond gebied. Er zijn vier grote rivieren die overgestoken moeten worden en de bruggen zijn nog in aanbouw. Nu liggen er veerbootjes die het verkeer van de ene oever naar de andere overbrengen. Vlak na Sre Ambel hebben we de eerste ferry te pakken en op een overladen bootje wagen we ons naar de overkant. Hervé geeft te kennen niet te kunnen zwemmen en het ietwat spannend te vinden. Marlous en ik zijn beiden erg verbaasd asfalt aan te treffen en vinden het tot nu toe allemaal erg soepel fietsen. Wij genieten volop van de natuur die we zien, de mensen die we tegenkomen en de staat van de weg. Hervé denkt er iets anders over en vindt het allemaal niet echt leuk. Daar waar asfalt ligt is het afsalt niet glad genoeg. Daar waar geen afsalt ligt is het te stoffig. De helling omhoog zijn te stijl zodat het te langzaam en zwaar fietst. De hellingen omlaag zijn te stijl zodat hij te snel omlaag gaat. Het is te zwaar, te heet, te stoffig, te droog en te ver. Marlous en ik vragen ons af hoe je met zo’n instelling 40.000km kan fietsen en verbazen ons geregeld om de verschillende uitspraken.

We kunnen er samen erg om lachen hoe onze medefietser de wereld overgaat en genieten des te meer van hoe wij samen kunnen reizen. Voor ons is elke dag prachtig, elke weg is een nieuwe uitdaging volop verassingen. We zien nog steeds nieuwe en speciale dingen en fietsen stralend rond.

In het dorpje bij de 3e ferry vragen we na of we ergens kunnen slapen. Eerst wordt er gezegd dat er niets is maar uiteindelijk komt er een scooter voorrijden met een man die ons meeneemt. Hij brengt ons naar een tuin waar een aantal houten hutjes staan. Er is helemaal niets in de hutjes maar we mogen er voor 5USD slapen. Een bedrag wat erg hoog ligt als je je voorstelt dat we daarvoor een kamer met schoon bed, badkamer, fan en soms tv voor kunnen krijgen. Lager dan 3USD willen ze niet en Hervé ziet het niet zitten in zijn tent te gaan. Marlous stellen voor 1 hutje te nemen en dat wij in onze binnentent op de veranda gaan slapen. Er is geen douche en we nemen een duik in de heldere rivier die voor de deur ligt.

De laatste fietsdag tot Koh Kong is iets zwaarder dan de afgelopen dagen met meer stof, zand en hogere bulten. Het is heet en het tempo ligt laag. De natuur is overweldigend mooi met grote bomen, prachtige vergezichten richting oceaan en supergroen. Helaas krijgt Hervé hier vandaag niet veel van mee en laten Marlous en ik hem voor of achter ons fietsen. Bij de laatste afdaling ligt weer asfalt en met zoemende wielen komt Koh Kong in zicht.

In Koh Kong wisselen we een paar dollars voor Baht, slenteren we rustig rond en drinken we ’s avonds een biertje met Hervé. Hervé gaat morgen weer vroeg verder en wij hebben het plan rustig op pad te gaan en in Thailand een strandje op te zoeken. Onze wegen scheiden ons hier en ’s ochtends trappen Marlous en ik de laatste kilometers naar de grens met zijn tweetjes. We beginnen met de langste brug die we in Cambodja gezien hebben en komen na een rustig ritje aan bij de grens.

* Sihanoukville – Sre Ambel: 105km;
* Sre Ambel – Trapeang Rung: 83km;
* Trapeang Rung – Koh Kong: 63km;
* Koh Kong – grensovergang Thailand: 11km
Totaal gefietst in Cambodja: 1061km

 

 

 Reageer jij als eerste?

 

Geef een reactie