Alles is Chinees!

Terwijl we met ons vliegtuigje de lucht instuiven zien we Kathmandu kleiner worden. Onze gezichten staan gericht naar het oosten waar onze kleine vrienden van het Noble House buiten staan te zwaaien naar elk vliegtuig dat rond 18:00u de lucht ingaat.

We zwaaien een laatste maal naar Bhaktapur, het Noble House, de kids, Utsab en Sita. De wolken sluiten ons in we zitten beiden stil, in gedachten bij de afgelopen maanden en de reis die weer verder gaat.

Met heerlijk verse “Subway” sandwiches en cola brengen wij onze nacht door op Delhi international airport. Vier uur voor vertrek mogen we een boarding pass aanvragen en moet de bagage aangewezen worden. De fietsen en de rest van onze bagage is aangekomen. Met nieuwe stickers zijn ze klaar om net asl wij naar China te gaan. In Kathmandu hadden we het overgewicht tot Delhi betaald. In Delhi wordt hier echter niet meer over begonnen dus dat laten we zo. Wij vinden het prima dat alles mee mag voor slechts 24 dollar.

Een paar dagen voor onze vlucht zijn er in Londen aanslagen op 10 vliegtuigen verijdeld. Hierdoor staat de security op scherp en mag er geen vloeistoffen, crempjes en andere zaken meegenomen worden het vliegtuig in. De rij voor de security check is lang en bijna alles wordt uitgepakt. Wij zijn ook goed aan de beurt met allerlei spannende dingen in de tas. De trappers en hangsloten worden zwaar bestudeerd en een glimlach en mooi verhaal houdt niet tegen dat mijn boarding pass en de sloten in beslag genomen worden.

Ik wordt verzekerd dat ik mag vliegen alleen worden de sloten eerst aan de bemanning van het vliegtuig afgeven. Deze krijgen we in Shanghai weer terug en ik mag met Lous het vliegtuig in.
Terwijl we ergens boven Varanassi vliegen worden we door de himalaya nagekeken terwijl ze prachtig liggen te schitteren in het ochtendlicht.

Shanghai metropool
Shanghai ontvangt ons met een fantastisch mooi vliegveld en erg relaxte paspoort controle. De fietsen staan al te wachten naast de lopende band en de rest van de bagage is ook mooi overgekomen. Als we naar buiten rollen is opeens alles en iedereen chinees. Eén van deze chinese mensen staat te wapperen met een vel papier met Marlous haar naam erop. George is een chinees met een engelse naam en hij werkt bij het hostel waar we een kamer geregeld hebben. Met een luxe bus met airco zweven we over prachtig gladde 4-baans wegen naar Shanghai. We zien een schitterende skyline en beseffen opeens dat we weer in de moderne wereld beland zijn.

De fietsen zijn helemaal goed overgekomen wat ons een lekker gevoel geeft na alle enge verhalen die we hadden gehoord over wat er mis kon gaan. Nadat de fietsen klaar gemaakt zijn blijven we nog een aantal daagjes in Shanghai. We genieten volop van modern openbaar vervoer, shopping centra en het straatleven in Shanghai. Shanghai is een leuke stad waar veel te doen en te zien is. We gaan 1 dagje kijken in het oude deel maar vinden ons toch weer snel terug in de mooie kledingzaken en heerlijke restaurants. We steken onszelf in de nieuwe kleren en gaan op pad voor ons eerste deel China.

95 kilometers lang fietsen we over een fietslaan dat grenst aan een dikke 4-baans weg. Op de kaart is de kleine weg die naast de snelweg loopt. Overal worden nieuwe brede wegen gebouwd en we worden voortdurend ingehaald door nieuwe europeese auto’s. China is moderner dan we dachten.

Het eerste stukje China
In Suzhou blijven we een dagje om de sfeer van een wat kleiner stadje op te snuiven. Suzhou wordt het Venetië van het Oosten genoemd. Hier vinden we echter weinig van terug in de door nieuwbouw opgeslokte delen van de stad. Er zijn wel veel kanaaltjes maar van de oude stad zijn nog maar een paar straatjes over. Jammer want hier hangt de meeste sfeer voor ons. Na 310 kilometer fietsen in China worden de wegen eindelijk wat ze zijn op onze kaart.

In plaats van 4-baans brede en rechte wegen worden het 2-baans smalle wegen. Het wordt opeens rustig op de weg en we kronkelen tussen het groen van bos en rijstveld. Af en toe fietsen we door een dal waar men druk bezig is om alles aan de kant te schuiven voor weer een nieuwe snelweg. Het is werkelijk ongelofelijk hoeveel er gebouwd wordt overal.

We hebben gelezen dat de bergen bij Hunagshan al eeuwen toeristen trekt om zijn mooie speciale uiterlijk. Dit willen we graag zien en met één van de drie kabelbanen gaan we naar boven. Hier zijn allemaal wandelpaden en trappen aangelegd die ons van speciale top naar speciale top brengen. De uitzichten zijn erg mooi en hier begrijpen we waar alle schilderijtjes bij de “chinees” in Groningen gemaakt zijn. De schilderijtjes bestaan uit kleine smalle rotspieken die boven de wolken uitsteken.

Op deze piekjes groeien kleine bomen die als waaiers boven de diepte hangen. Marlous en ik kronkelen de hele dag door de bergen en genieten van alle uitzichten. Verder maken we kennis met de chinese toerist. Iets wat een nieuw fenomeen is voor ons. De chinese toerist komt in een groep, draagt een pet, loopt met wandelstok, draagt outdoor kleding en laat zich leiden door gids met vlaggestok en luidspreker. Op het moment dat een van de vele groepen eraan komt wordt de stilte verbroken door de schreeuwende gids die zijn schaapjes op het droge wil houden.

Een bijzondere ervaring en voor ons vrij snel meer dan genoeg. We besluiten om niet met de kabelbaan terug te gaan maar om met de trap naar beneden te gaan. Een trap van 8 kilometer is nu ons record afdalen met spierpijn en stijve kuiten als gevolg.

Politiecontact
Als we een nieuwe route plannen zoeken we op de kaart naar de wat kleinere wegen om ons van stadje naar stadje te brengen. Zo hadden we ook de route van vandaag bedacht. We kronkelen heerlijk door het groen en genieten van alles wat we zien. Er zijn veel mensen aan het werk in het veld want de rijstoogst is begonnen. Na een pittige klim staan we boven een helling uit te hijgen en worden we begroet door twee militairen. Ze kijken naar de fietsen en ons en willen wat dingen vragen. Ze spreken echter geen engels en na een byebye gaan we weer verder.

Beneden aan de helling stopt opeens een politieauto waar de agenten uitspringen. Het is duidelijk dat ze voor ons komen en ze manen ons tot stoppen. Ook hier geen engels wat het lastig maakt om elkaar te begrijpen. Wat Marlous en ik wel begrijpen is dat we niet verder mogen. We worden in de huiskamer van een gezin gezet terwijl we “ergens” op moeten wachten. Er komt versterking en met 4 man sterk proberen ze ons duidelijk te maken dat we de politieauto in moeten. Een van de agenten zegt dat hij gaat fietsen. Ik zeg dat “IK” ga fietsen en dat we ze wel volgen. Met een politieauto voor en achter rijden we een paar kilometer naar het politieburo.

Op het politieburo moeten we onze paspoorten laten zien. De hoofdagent zegt in zijn beste engels: “No english!”, waarop wij netjes antwoorden met onze: “No chinese!”. We vragen wat het probleem is maar schieten hier uiteraard niets mee op. Als we vragen of we weer verder mogen wordt ons gezegd dat we moeten wachten. Iedereen is heel vriendelijk en er wordt geen dwang gebruikt. We voelen alleen wel dat we naar ze moeten luisteren en er niet zomaar vandoor moeten gaan.

Er wordt eten voor ons gehaald en zodra we dit op hebben komt er een chineze familie binnen die engels spreekt. Ze leggen ons uit dat we “niet welkom” zijn en dat we 2 uur moeten wachten tot de chief komt. Na precies 2 uur wachten op het politieburo komen er 2 mannen binnen. Ze worden door onze politieagenten uitgebreid begroet en na een kort gesprekje komt een van hen naar ons toe. Deze man spreekt engels en zegt dat hij ons gaat verhoren.

In de verhoorkamer zitten Marlous en ik tegenover 6 politieagenten waarvan 1 engels spreekt. Er wordt gevraagd of we weten in wat voor gebied we zijn. Op het moment dat we aangeven geen idee te hebben krijgen we te horen dat we eerlijk moeten antwoorden. Het blijkt dat we in een militair gebied zijn gefietst. Volgens de chinese wet is het verboden voor buitenlanders om in militaire gebieden te komen. Op dit moment zijn we in overtreding van de wet en moeten we gestraft worden. We worden bevraagd op wie we zijn, wat we doen en waarom we in dit gebied gekomen zijn. Het gaat allemaal erg rustig en we krijgen de ruimte om dingen uit te leggen en op onze kaarten te wijzen. Gedurende het verhoor veranderd de toon van het gesprek en krijgen we vragen als “Hoeveel fietsen hebben jullie verbruikt sinds jullie vertrek?”. We moeten ons ontspannen en zeker water blijven drinken.

De agenten willen onze camera’s en spullen zien voordat ze een besluit nemen wat er met ons gaat gebeuren. Nadat ons is verteld vanaf welk punt het verboden gebied begint kunnen we ze verzekeren dat we hier geen foto’s hebben genomen. We laten de fietsen zien en de agenten genieten van onze fotoshow op de laptop.

Aan het eind van dit alles vertelt de engels sprekende agent dat ze hebben besloten ons niet te straffen ook al moet dit volgens de wet. De agent zegt dat ze onze vrienden zijn en dat wij speciale mensen zijn aangezien we de wereld over fietsen. Er wordt verteld dat we vrij zijn om te gaan nadat we naar een plaats buiten het gebied gebracht zijn. Vlak voor ons vertrek loopt het dorp uit om te zien hoe wij uit het gebied verwijderd worden. De agenten schudden ons de hand, wensen ons een goede reis en zwaaien ons na.

Met de auto worden we 70 kilometer van het politieburo in een stadje uitgezet. Vanaf hier kunnen we zonder problemen weer verder fietsen richting Chengdu.

* Shanghai – Suzhou: 95km
* Suzhou – Huzhou: 103km
* Huzhou – Anji: 70km
* Anji – Ninguo: 105km
* Ninguo – Jingde: 85km
* Jingde – Huangshan Qu: 87km
* Huangshan Qu – Qingyang: 61km

 

 

 Reageer jij als eerste?

 

Geef een reactie