Een duik in het diepe

Vanaf Varkiza reden we de drukke vierbaansweg terug richting Athene die we de dag tevoren ook al hadden gereden. Aan alle kanten werden we ingehaald en vooral het invoegen naar links was spannend. Toch rijden we op zo’n moment als een sterk team. Marlous gaat voorop en bepaald het tempo (stevig!). Steven fietst erachter en geeft de richting aan naar het verkeer toe. Door met een uitgestrekte arm langzaam in die richting te rijden weet hij de auto’s te overtuigen wat er gaat gebeuren. Zodra het kan wordt er naar Marlous geschreeuwd: ” Lous, een baan naar rechts!!”

Dit is spannend maar het werkt goed. Veel automobilisten houden rekening met ons en gaan bij splitsingen waar we van baan moeten wisselen met de alarmlichten aan achter ons rijden. Op deze manier zorgen ze ervoor dat we genoeg tijd en ruimte hebben om veilig in te voegen. De weg van Varkizza naar Pireaus is helemaal vier- en soms wel achtbaans. Het is net een snelweg alleen mag je er fietsen. Daarnaast is er geen enkele andere optie die we konden nemen dus dan moet het maar.In Pireaus eerst naar de VVV gegaan om na te vragen waar we moesten zijn voor tickets naar Paros. Hier werd ons verteld dat we weinig kans maakten dus hebben we direct maar navraag gedaan naar hostels. Toch even langs de ticket office en jawel twee kaartjes naar Paros Isle dezelfde dag. Perfect!! Tot de boot ging hebben we heerlijk rustig aan gedaan in Pireaus. Daarna naar de kade gereden en met de fietsen de boot op. Het was een lekkere overtocht en ’s avonds kwamen we aan op Paros. Zodra we van de boot af fietsten was het een gekkenhuis om ons heen. We hadden allebei schreeuwende mensen om ons heen die met folders en bordjes liepen te wapperen van de verschillende campings op het eiland. In eerste instantie hadden we besloten om de dichtsbijzijnde te nemen zodat we de volgende dag konden beslissen of we langer bleven of verder zouden gaan. Na een leuk gesprek met een Engelse ” propper” herzagen we ons besluit en gingen voor de camping die het allerverste weglag.

De Engelsman had gezegd dat hij ons en de fietsen wel mee zou nemen in de bus van de camping. Dit klonk goed want we hadden geen zin meer om na 23:00u op de fiets te stappen en de 15 km fietsend af te leggen. de bus zat hartsikke vol en we pasten er nog maar net in met de fietsen. In het donker op de camping een plekje uitgezocht onder een boom en volgens vlak bij het strand. We zouden de volgende dag wel over de camping lopen om te kijken of er een beter plekje was.

In het daglicht ons plekje bekeken en erachter gekomen dat we hem niet beter hadden neer kunnen zetten. We stonden op een heerlijk rustig klein stukje zand met uitzicht op zee. Het water van de zee was hier ongeloofelijk helder. Het strand was super wit en de combinatie van die twee zorgde voor een wel heel tropisch gevoel. Hier hadden we ook echt zin in. Lekker relaxen in de zon en zwemmen in tropisch warm en helder water. Dit gevoel hebben we een paar dagen kunnen vasthouden totdat de kriebels kwamen om weer verder te gaan. We wilden heel graag leren duiken en hebben op internet een plekje uitgezocht. Hiervoor moesten we naar het buureilandje van Paros genaamd Antiparos.

Antiparos bleek nog relaxter dan zijn grote broer Paros. Het heeft een erg leuk en gezellig klein dorpje en de enige camping op het eiland is 700m daar vandaan. De camping bleek een soort hippie camping te zijn met allemaal hippies. Best grappig om daartussen te staan en de sfeer was erg ontspannen. Nadat we gesetteld waren op de camping hebben we de duikshop opgezocht en toen we daar uitliepen hadden we een curus ” PADI Open Water” geregeld voor de 4 dagen erna.

Samen met een ander meisje deden we de duikcursus. De eerste twee dagen waren ’s ochtends theorie en ’s middags praktijk in het zwembad. Best grappig om nu met zijn tweetjes aan de studie te zijn en terug de klas in te gaan. De theorie was voornamelijk videos kijken en daarna vragen maken. In het zwembad hebben we de eerste dag een recorddiepte gehaald van 1.30 meter. We kregen op de kant uitleg over de uitrusting en moesten deze ook zelf klaarmaken. Daarna werden de oefeningen voor onderwater doorgesproken en uiteindelijk mochten we voor het eerst kennismaken met duiken en ademen onderwater. Op 1.30m diepte zaten we op een rijtje en deden we de oefeningen na die onze instructeur voordeed. De tweede dag werd dit ritueel in het zwembad herhaald alleen gebeurde dit op 3m diepte. Na deze twee dagen waren we klaar voor het echte werk en hadden we nog twee dagen van de cursus op en in de zee. De eerste dag voeren we met de boot naar de andere kant van het eiland en gingen we voor het eerst de zee in. We vonden het allebei van tevoren wel spannend om te doen.

Toen we van de boot in het water gingen vloog de spanning in een keer weg. Dankzij de duikbril die we op hadden zagen we bij het te water gaan al ontzettend veel. Het water was zo helder dat we 25m zicht hadden en hiervoor hoefden we nog niet eens af te dalen naar de bodem. Via de ankerlijn zijn we naar beneden afgedaald om daar onze eerste duik in zee en dieper dan 3m mee te maken. Het was echt fantastisch, overal om ons heen zwommen vissen. De bodem was bedekt met allerlei plantjes en had prachtige rotsen, afgronden en gaten. DJ onze duikinstructeur liet ons een octopus zien terwijl wij door de zee dreven. De eerste duik die we deden was een zogenaamde ” fun dive” en was bedoelt om ons kennis te laten maken met de zee, het gevoel en alles wat daarbij hoort. De tweede duik gingen we een stukje dieper en deden we op een schitterend plekje een aantal oefeningen, zoals de bril afdoen onder water en wat je moet doen als je geen lucht meer hebt. Wij hadden het allebei erg naar ons zin tijdens het duiken en hebben echt een nieuwe liefde ontdekt. De laatste dag hebben we nog twee duiken gedaan beide keren tot 18m diep. Het andere meisje was wat ziek dus die ging niet mee. Onderwater tijdens de laatste duik hebben we allebei onze curus positief afgerond. We moesten een aantal oefeningen doen op het teken van de instructuer. Na het laten zien van onze ” skills” werd ons doormiddel van gebaren verteld dat we geslaagd waren en vanaf nu ” duikers” zijn.

Tijdens de dagen op Antiparos hebben we besloten dat we graag weer verder wilden met fietsen. We hadden wel genoeg van het eiland hoppen en wilden graag weer wat doen. Dit betekende tickets regelen om terug te komen in Athene en het boeken van een hostel. De tickets waren nogal lastig omdat iedereen opeens weg leek te gaan. Uiteindelijk na een paar dagen wachten is het toch gelukt om twee tickets te krijgen voor de zaterdag boot. Als twee verse ” buddies” hebben we Antiparos verlaten en zijn we naar Athene afgereisd. Hier kwamen we gisteravond om 21:30u aan. Om bij ons hostel te komen mochten we weer de drukke wegen van Athene op. Het enige verschil met de andere keer was dat we nu ” buddies” waren en hiervoor een team. Na een snelle en drukke rit door het donkere Athene kwamen we gister om 22:30u aan in ons hostel.

Voor het eerst sinds ons vertrek slapen we nu in een hostel. Dat is opeens een ander ritueel dan aankomen op een camping. Toch ook wel een keer lekker om na al die nachten tent en matje een bed te hebben. Marlous was gister al niet lekker en dat is vannacht helaas niet beter geworden. Vanochtend toch even Athene in gegaan om daar rond te kijken. Onder de Akropolis leek het niet echt druk en bij het ticket office ook niet. Kaartjes gekocht en richting ingang gelopen. Toen we de hoek omliepen kwamen we opeens terecht in een belachelijke mensen massa wat al krioelend de berg opwilde. Dit werd naarmate we dichter bij de ingang kwamen alleen nog maar erger. Vanaf de ingang tot boven op de rots bij de Akropolis zag het zwart van de mensen. Hier hadden we geen zin in en dus gingen we terug naar het ticket office. Hier de kaartjes weer ingeleverd en ons geld terug gekregen. Nu hebben we kaartjes voor een openlucht theater morgenavond onder de Akropolis. Dit is in een oud theater wat er van buiten echt erg mooi uitziet. We zullen zien……….

 

 

 Reageer jij als eerste?

 

Geef een reactie