Proeven van de Himalaya’s

Voet aan de grond, afremmen is niet nodig, lucht happen wel. Het lijkt niet op te houden met stijgen. Steil is het niet en toch willen de benen niet het tempo fietsen dat ik in mijn hoofd heb. Marlous komt naast me staan. De laatste paar stops hoor ik haar steeds meer hoesten….. nu weer. “Lous, het is niet belangrijk!”
“We hoeven niet perse door te fietsen.”
“Het is maar een pas zoals alle andere……”

Dat het een pas is als alle anderen is eigenlijk niet waar. We fietsen in de Indiase Himalayas op de 2e hoogste weg van de wereld. De op grote hoogte gelegen route Manali naar Leh is berucht onder reizigers en een steeds groter wordende groep fietsers probeert haar ondanks zuurstof gebrek te bedwingen.

“Arnold is al buiten en regelt koffie voor ons” hiermee wordt ik door Marlous aangespoord de slaap uit mijn ogen te wrijven. Vandaag gaan we beginnen aan de trip die ons over hoge passen naar Ladakh gaat brengen. De eerste pas van de route is de Rothang La, bekend om zijn verraderlijke weer en pittige klim vanuit Manali. Samen met collega fietser Arnold hopen we in een dag de andere kant van de berg te halen. Hierna zullen we Arnold vaarwel zwaaien aangezien hij afzwaait richting Spiti Vallei en uiteindelijk Kathmandu.

Het klimmen begint direct en langzaamaan wordt het steeds mooier qua uitzicht. Schitterend weer, prachtige natuur en prettig gezelschap. Er komt overal water naar beneden en zo nu en dan is de weg weggeslagen. Verder heerlijk klein weggetje met uitzicht op witte toppen en een steeds dieper wordend dal. Na een stevige bak noedels voelen de lijven toch wat zwaarder en met een blik op de klok besluiten we onze rit naar de top voor een nacht te staken in Marhi.

Een man uit het dorp wijst ons een plek aan voor de tent en met vergezichten op het dal onder ons maken we kamp. Zodra we een fietser zien springen we gedrieën op en beginnen te schreeuwen “Milan!!!!” “Nanda!!!!!!!!”. Arnold had via zijn website een berichtje gekregen dat Nanda en Milan 2 Nederlandse fietsers vandaag ook richting top zouden fietsen. “Ah, wat leuk! Daar zijn ze.” Zegt een opgewekte Arnold. Met koffie wachten we de dappere fietsers op. Onder gejoel en geklap komt Milan langzaam aangefietst. Zodra hij naast ons staat worden we verbaasd aangekeken door John, Ozzie. Hij is samen met een Zwitsers stel aan het fietsen en Nanda en Milan hebben ze niet gezien. ’s Avonds staan we met 4 tentjes op de richel halverwege de Rhotang Pas.

Arnold, Marlous en ik zijn vroeg weg om vandaag de Rohtang Pas te halen. Er is meer blubber op de weg en we merken aan de ademhaling dat het zuurstof gehalte minder wordt in de lucht. Een laatste bocht brengt ons bij een kleine vlakte waar meerdere Dhaba’s staan. Deze restaurantjes in tenten zijn perfecte stops om even op adem te komen en de buiken te vullen met warm eten en drinken. Ditmaal zijn de Dhaba’s extra welkom aangezien ze het einde van het klimmen aanduiden. We doen een fotosessie op de top en beginnen met de afdaling. Eindeloos slingert de weg naar het dal beneden. Het wegdek is op veel plekken slecht dus echt snel gaan we niet.

De afslag naar de Spiti vallei komt erg onverwachts en het voelt raar om afscheid te moeten nemen van Arnold. Het voelde goed om samen te fietsen en we genoten van het gezelschap. Na een kop koffie en een warme omhelzing gaan Lous en ik samen verder. Nu we in het dal zijn aangekomen willen we nog een goede slag slaan en kilometers maken. We fietsen langs een brede rivier die van weerskanten wordt gevuld door vele kleine watertjes. Bij een klein cafeetje slaan we onze tent op onder grote belangstelling van de clientèle.

De hele nacht luisteren we naar het ritmisch getik van de regen op onze tent. Zodra we een blik buiten werpen trekt het langzaam open maar in de richting van de Rohtang Pas zien we nog zwarte wolken hangen. De hele dag is het rustig op de weg en uit de richting van Manali komt nauwelijks verkeer. Aan het eind van de dag krijgen we te horen dat het noodweer is op de Rohtang Pas en dat er geen voertuigen overheen kunnen. Ook bij ons begint het weer te regenen en daalt de temperatuur flink. We zetten de tent op in een akkertje van een boer die zijn oogst net binnen heeft.

Wederom een natte koude nacht en vanochtend grijze flarden en frisse wind. Onder belangstelling van een aantal families kook ik havermout en de vijgen en rozijnen die we uitdelen worden glunderend opgegeten. Gezellig zo, samen eten. Na een stevige handdruk van de boer vertrekken we richting de 2e pas van onze route, de Baralacha La. Stukken heerlijk glad asfalt wisselen zich af met langere stukken hobbelend zand en stenen. Er wordt druk aan de weg gewerkt maar wanneer het echt af is blijft de vraag. Vandaag bestaat voornamelijk uit klimwerk en ik heb het er even zwaar mee. Mijn lijf laat weten dat het een paar tandjes lager moet nu het minder zuurstof krijgt. We stijgen voorbij de 4000 meter en de komende dagen zullen we hier niet meer onder komen.

Een helling die normaal gesproken makkelijk te fietsen is wordt nu opeens stukken zwaarder om te bedwingen. Toch hebben we afgezien van zwaardere benen weinig last van de hoogte. We hebben geen hoofdpijn, zijn niet misselijk en beginnen niet opeens vreemd tegen elkaar te praten. Gelukkig maar want één keer hoogteziekte op de reis is genoeg (zie Tibet).

Hoe hoger we komen hoe meer het gaat waaien. Halverwege de pas verwachten we een Dhaba. Helaas wordt ons verteld dat we nog 6 kilometers verder moeten voor de eerste warme kop thee. Eindelijk bij de Dhaba’s aangekomen warmen we op door de dikke bak Maggie Noodles. Hierna duwen we door naar de top. Het wordt koud en de korte broek kan niet meer aanblijven. In regenkleding komen we uiteindelijk boven nadat we door dichte mist en dikke drup gefietst hebben. We bouwen een steenmannetje voor goed geluk en dalen over een gladde weg af.

Bij een tentenkamp 6 kilometers onder de Baralacha La stoppen we. Het is mooi geweest voor vandaag! In een van de Dhaba’s warmen we ons op bij de kachel. Hierna slaan we ons kamp op in een schitterend dal terwijl de wind woest om de tent slaat.

Manali (2500m) – Marhli (3300m): 36km;
Marhli – Rhotang Pas (3978m) – Khangsar (3270m): 60km;
Khangsar – 10km voor Patsio (3628m): 62km;
Patsio – slapen op 4622m 6km na Baralacha Pas (4830m): 42km

 

 

 Reageer jij als eerste?

 

Geef een reactie