Op kamelenzoektocht, kerst in Bam en laatste km niet op de fiets

Als we de tassen op de fietsen willen doen begint het te regenen. Niet echt hard dus we besluiten gewoon te gaan. Na 100 meter fietsen doen we toch maar de regenbroeken aan.

Het regent nu wel hard. We schuilen even bij een fruitkraam en eten een banaan. Als het alleen nog wat spettert gaan we weer verder. Het is dan wel bijna droog, de straten zijn bedekt met een vieze, natte prutlaag. Niet alleen onze fietsen worden erg vies, wij blijven ook niet bespaard. Regen in Iran is dus ook mogelijk.

Yazd laten we achter ons en we gaan op kamelenzoektocht. Naast de weg staat geregeld een waarschuwingsbord voor kamelen. In het kale stuk dat volgt is het dus een leuke uitdaging om een kameel te spotten. Helaas we hebben geen succes. Wel hebben we iets anders te vieren: de 10.000 km staat op de teller! Als we ‘s avonds in Bafq aankomen en vragen naar een hotel worden we door 5 brommers begeleid naar een soort politiecomplex. Hier blijkt ook een guesthouse te zijn. We zijn hier welkom, nadat onze paspoorten door zo’n 5 politieagenten zijn bekeken.

Hierna volgt een zware dag. We blijven maar stijgen en de weg loopt anders dan dat er op de kaart staat aangegeven. Ons gemiddelde tempo loopt terug naar 12 km/uur. Na 67 km besluiten we een lift te nemen. Een pick-up brengt ons naar Kuhanan waar een kacheltje onze kamer verwarmd. We leggen onze eigen matjes op de grond, de bedden zien er niet zo fris uit.

Als we ‘s ochtends weer op de fiets stappen klimmen we eerst nog even verder. Via een riviertje en langs mijnen stijgen we naar 2600 meter. Hier vinden we een prachtig plekje met uitzicht en Steven maakt heerlijke spagetti. Een fantastische afdaling volgt naar Zarand. Het hotel van het stadje is vol en we komen dit keer terecht in het ‘teachershome’. Een erg mooi huis waar leraren mogen verblijven die in het stadje werken. Leraren zijn er op dit moment niet dus we hebben het hele huis voor ons alleen.

De kilometers naar Kerman zijn de laatste die we in Iran fietsen. Het stuk naar de grens schijnt niet veilig te zijn. In het verleden zijn hier fietsers ontvoerd. Ook schijnt er hier veel drugssmokkel te zijn. In Kerman krijgen onze fietsen een grote schoonmaakbeurt. Met een raar gevoel in de buik fietsen we naar het busstation. De buskaartjes zijn snel geregeld en we hoeven niet te betalen voor de fietsen. De buschauffeur denkt hier anders over. Als we op het punt staan om de kaartjes weer in te leveren bedenkt de buschauffeur zich en leggen we de fietsen in de bus. Van achter een raampje kijken we naar Iran en vragen we ons af hoe dit stuk onveilig kan zijn. Wij hebben ons geen moment onveilig gevoelt in Iran…….

De Kerstdagen verblijven we in Bam. Precies twee jaar geleden werd Bam getroffen door een aardbeving. Als we naar het guesthouse van Mr. Akbar fietsen worden we gelijk met de neus op de feiten gedrukt. Overal ligt nog puin van stenen tot kinderwagens die verpletterd zijn. Overal wordt keihard gewerkt om Bam weer op te bouwen. De meeste mensen wonen nog in grote zeecontainers en ook zijn hier de winkeltjes in gevestigd.

Het verblijf in Bam maakt erg veel indruk. Mr Akbar vertelt ons af en toe over de aardbeving. Zo vertelt hij over zijn nichtjes die de ene dag nog zwaaiend langs zijn guesthouse liepen en hem een kus kwamen geven, de dag daarna vond Mr. Akbar zijn nichtjes onder het puin……

Ook laat Mr. Akbar de begraafplaats aan ons zien. We zijn stil als we de plek zien waar de 34.000 slachtoffers van de aardbeving begraven zijn. Bam bestond voor de beving uit 124.000 inwoners. Wat geweldig is om te zien is dat er met man en macht nieuwe huizen en gebouwen neergezet worden. De mensen zijn trots op hun stad en zijn er van overtuigd dat er een sterk Bam zal komen!

Een bus die ons naar Zahedan zal brengen is snel gevonden. Steven zorgt ervoor dat de fietsen netjes in de bus liggen. Na een tijdje stopt de bus ermee…….buspech!!!!! We moeten overstappen in een andere bus en komen zo in Zahedan. Daar fietsen we naar een hotelletje. In Zahedan hangt een apart sfeertje. Er zijn bijna geen vrouwen te zien op straat en de mannen onderling vind ik wat agressief. ‘s Avonds gaan we met een taxi naar internet en laten we ons weer netjes bij het hotel afzetten.

Een pick-up naar de grens vinden we gauw, alleen de politie laat ons niet gaan. Er wordt gezegd dat het niet veilig is en dat we een politie-escorte zullen krijgen. Na wat kletsen zegt de agent dat onze chauffeur wel te vertrouwen is en we mogen gaan. We worden netjes afgezet voor het grenskantoor. Iran godafez!

Yazd- Bafq: 130 km
Bafq – Kuhanan: 67 km gefietst, vervolgens lift.
Kuhanan – Zarand: 102 km
Zarand – Kerman: 97 km
Kerman – Bam: met de bus
Bam – Zahedan: met de bus
Zahedan – grens: met de pick-up
Totaal Iran: 2235 km.

 

 

 Reageer jij als eerste?

 

Geef een reactie