Bezoek uit Nederland, op safari en afscheid

Het WK loopt af en nadat de Italianen Kathmandu verlaten hebben komt de rust tijdelijk weer terug in de vallei. Wij gaan onze laatste weken in bij het Noble House.

We richten ons nu voornamelijk op de kinderen en proberen ze een zo leuk mogelijke tijd te geven. We spelen, zingen, tekenen en knutselen. Ik fungeer nog steeds als klimboom en Marlous is een heerlijk rustpunt met haar schoot klaar voor ieder kind. Het is een rare tijd want de oudere kinderen beginnen te beseffen dat we bijna gaan. Ze beginnen vragen te stellen en vertellen ons dat we niet mogen vertrekken. Ook Utsab en Sita laten zien het niet leuk te vinden dat onze tijd bij hun in huis bijna voorbij is.

Om de boel wat makkelijker te maken voor ons allemaal verhuizen Marlous en ik half juli naar Kathmandu om vanaf dit moment in de stad te gaan verblijven. Mijn zusje Maaike komt samen met haar vriend Eric op bezoek. We regelen een kamer voor ze en staan de dag van aankomst op het vliegveld klaar in ons OAD uniform. Ze wilden graag reisleiders dus gedragen we ons ook maar zo. Erg leuk om elkaar na meer dan een jaar weer in de ogen te kunnen aankijken. Ze zijn geen steek veranderd maar elkaar echt “life” zien is super!

Zuslief wordt in de taxirit direct beloond met een “echte” aap dus haar aankomst kan in Kathmandu niet meer stuk. De komende dagen brengen we lekker rustig door in Kathmandu en lopen we samen rond door de straatjes. Mooi om te zien hoe er genoten wordt van alle nieuwe indrukken en dit zorgt ervoor dat ook Lous en ik weer met andere ogen rondkijken. Op het programma dat we als reisleiding hadden samengesteld stond dat we na 3 dagen Kathmandu een fietsreisje zouden maken naar Nagarkot. Deze fietsspecial hebben we helaas moeten verschuiven aangezien beide deelnemers ziek op hun kamer bleven liggen. De pizza uit het lievelingsrestaurant van de reisleiding is niet goed gevallen. Een nieuw record: Na 3 dagen Kathmandu, “Delhi Belly”.

Maaike en Eric knappen gelukkig snel op en we gaan door met ons volgende programma onderdeel. Wild spotten in Chitwan!!
Met de ontzettend bekende en hypermoderne bus van “Sai Baba” tours vertrekken we ’s ochtends vroeg naar Chitwan. De aircoramen staan wijd open dus als de bus beweegt zit iedereen heerlijk in de wind. Veel beenruimte, Indiase muziek en een prachtig stuk rijden. Vanuit de bus zien we de weg weer langsschuiven zoals Lous en ik die 5 maanden eerder gefietst hebben. Prachtig! In Chitwan worden we opgewacht door ons nieuwe vriend en collegareisleider: “Mahendra”. Mahendra is vogelliefhebber, krokodillen en rhino spotter en geen fan van Indiase mensen. Hij neemt ons mee naar ons geboekte resort en we krijgen allen een mooie grote kamer met alles er op en eraan.

Ik ben een beetje ziekig in de buik en sla de “village tour” over. Bij terugkomst hoor ik van 3 heel enthousiaste mensen dat ze een rhino en krokodillen hebben gezien bij de rivier. Iets wat me ook nog eens met digitale ondersteuning wordt duidelijk gemaakt. Een goed begin dus van ons wild safari. Dag 2 begint met prima ontbijt en een mooie rit in een longboat. Deze boot is uit een stuk stam gehakt en brengt ons veilig over extra wild water een paar kilometer downstream. Hier stappen we uit tussen metershoge graspollen en lopen we tussen het groen naar het olifanten opvangcentrum. Hier zijn allemaal moeder olifanten met hun baby’s. Een baby olifant is bij geboorte al 80 kilo en houdt van het spelletje “omstoten”. Tijdens het voeren van een van deze “kleine” rakkers merken we stuk voor stuk hoe sterk zo’n beest is. Marlous maakt snel vrienden en wordt gezien als prachtige bal.
Na de lunch gaan we op naar onze volgende olifantennummer. Dit keer gaan we op de rug van een olifant de jungle in. Echt een fantastische ervaring waar we nog dagen van na kunnen genieten. Met z’n viertjes zitten we boven op de rug en worden we meegenomen op zoek naar wilde dieren. We zien biggen, vogels, herten, samba’s en als klap op de vuurpijl een hele mooie rhino (neushoorn). Bij een waterplaats in het bos stuit onze olifantenhoeder opeens op een rhino die aan het baden is. Langzaam kruipt hij het water uit op weg naar het veld. Zodra we hier aankomen is onze rhino niet meer prive en worden we omsingeld door 4 andere beladen olifanten die hun toeristen een kijkje gunnen.

Een dag later zien we nog een neushoorn die dit keer vergezeld gaat met een jong. Weer een unieke ervaring die we tijdens onze jeepsafari in de schoot geworpen krijgen. Staand achter op de jeep rijden we door een stuk bos op zoek naar wilde dieren. Deze dag zien we een aantal krokodillen, rendieren, samba’s en veel vogels. Mooie tocht en heel wat minder vermoeiend dan op de rug van een olifant. Al met al hebben we een erg leuke tijd in Chitwan en is het gezellig om samen met Eric en Maaike bij te kunnen kletsen. Marlous en ik vertrekken na een aantal dagen terug naar Kathmandu om onze verdere reis te gaan plannen. Maaike en Eric vertrekken naar Lumbini waar Boudha is geboren. Vandaar zullen ze naar Pokhara gaan om zich later weer bij ons te voegen in Kathmandu.

Vlak voor we naar Chitwan zijn vertrokken hebben Marlous en ik besloten dat we Tibet gaan overslaan. Het werd te lastig en te duur om een goed visum te regelen. Daarbij hadden we te veel onzekerheden of het mogelijk was om alles te fietsen. Bij het zoveelste reisburo waar we informeerden hebben we de knoop doorgehakt om te gaan vliegen. We hebben tickets gekocht naar Shanghai en gaan vanaf daar door China fietsen richting Laos.
Na een paar dagen Kathmandu komt Engely uit Nederland over. Erg leuk om elkaar te zien en we hebben veel te bepraten over het Noble House. Samen gaan we een paar dagen met Engely op stap naar het Noble House en de bergen. ’s Avonds brengen we de tijd door met gezellig bijpraten en ervaringen uitwisselen. Dit is voor ons erg lekker omdat we zo een goede overdracht kunnen doen van de tijd dat we in het Noble House hebben geholpen.
Het stuk “Met Engely de bergen in” beschrijft een dag zoals Marlous die heeft beleefd samen met Engely en Letty een vriendin van Engely.

Een kleine week voor ons vertrek naar Shanghai gaan we met Maaike en Eric fietsen naar Nagarkot. Marlous en ik hebben dit stuk al regelmatig gefietst en het is leuk om het nu samen met Maaike en Eric te doen. Helaas maar waar worden we er finaal uitgefietst door dit sportieve stel. Wij troosten ons nu met de gedachte dat wij alle bagage bij ons hadden en zijn zonder gewicht omhoog konden. In Nagarkot lopen we een dag naar het dorpje waar Marlous eerder met Engely naartoe is geweest. Uit dit dorpje komen een aantal kinderen die in het Noble House wonen. Bij het zien van de leefomstandigheden in het dorp wordt weer duidelijk waar het huis voor is. De huisjes zijn vervallen, er is geen school en de kans bestaat dat jonge meisjes verkocht worden voor geld. Dan maken ze in het Noble House meer kans op een veilige toekomst.

Maaike wordt de laatste avond ziek en helaas fietsen Marlous en ik de volgende dag zonder hen terug naar Kathmandu. Maaike en Eric blijven nog een dag om uit te zieken. Wij gaan een paar heftige dagen tegemoet. We moeten al onze spullen pakken en afscheid nemen van de kinderen, Utsab en Sita. Voor iedereen in het Noble House hebben Marlous en ik een fotoalbum gekocht waarin foto’s staan die we gemaakt hebben. Een dag voor ons vertrek uit Nepal gaan we langs het Noble House voor de laatste keer. Als we aankomen worden we besprongen en omhelsd. Er wordt gemompeld dat we niet mogen gaan en dat we moeten blijven. De fotoalbums vinden de kinderen helemaal fantastisch en het is prachtig om te zien hoe ieder geniet van hun eigen boek. De afgelopen dagen zijn er 6 nieuwe kinderen bijgekomen en deze kinderen hebben nog nooit een foto van zichzelf gezien. Telkens weer wordt hun fotoalbum geopend en zitten ze met grote ogen te kijken naar de plaatjes van zichzelf. Een prima kado dus!

Na dit kado brengen we de kinderen voor de laatste keer naar hun school. De oudere kinderen hebben goed door wat er te wachten staat en het afscheid nemen valt zwaar. Nu ik dit type heb ik weer een brok in mijn keel als ik eraan terugdenk. Gita en Kumari volledig in tranen hangen aan Marlous. Anjana en Manisha kijken beteuterd. De kleine Bibek die mij “My big Friend” noemt en vol tranen achter het gebouw rent. Lastig, lastig, lastig en met tranen in de ogen roepen we “Byebye” naar onze kleine vrienden die als één familie elkaar omhelsen als we van het schoolplein lopen. Zo’n pittig afscheid hebben we niet eerder gehad en het blijft ons nog even bij.

De dag van vertrek is hectischer dan we dachten. Engely moet plotseling naar huis wegens familieomstandigheden en we drinken nog snel een kop koffie met haar. Na van haar afscheid genomen te hebben pakken we alles in en nemen we afscheid van de mensen in het Kathmandu Guesthouse. Van Sohan (van de receptie) krijgen we een “boudhistische reissjaal” en een grote handdruk. Maaike krijgt haar knuffel op haar kamer terwijl Eric ons op het vliegveld tot ziens wuift.

We checken in en leggen onze fietsen in de doos plus andere bagage op de weegschaal. 31 kilo te zwaar!! Gelukkig viel het uiteindelijk mee wat we moesten betalen aangezien ze ons maar 20 kilo rekenden tot aan Delhi. Nu maar hopen dat alles veilig en heel in Shanghai belandt!!

 

 

 Reageer jij als eerste?

 

Geef een reactie