De dierentuin

“Where are we going? We are going to the zoo.” Deze zinnen galmen weken door het Noble House. Klein en groot iedereen kan het zeggen en wat hebben ze er zin in.

Een aantal kinderen zijn er al een keertje geweest en vertellen wat er allemaal te zien en te doen is in de dierentuin. Steven maakt geweldige kleurplaten om nog meer in de stemming te komen. Nog drie nachtjes slapen, we tellen samen af. Op dé ochtend van vertrek regent het pijpestelen…….maar tijdens het eten van de Dahl Bat stopt het gelukkig. We lopen met zijn allen richting Bhaktapur, de kinderen hebben hun allermooiste kleren aangetrokken. Vervolgens gaan we met zijn allen in de bus. Sommige gezichtjes worden steeds bleker, de kinderen zijn het niet gewend om in een bus te hobbelen.

Maar gelukkig krijgen ze weer kleur als we met zijn allen bij de ingang van de dierentuin staan. Dan begint het feest: krokedillen, apen, tijgers, neushoorns en nijlpaarden, ze zijn er allemaal. Er loopt een olifant rondjes door de dierentuin en de kinderen mogen dit reusachtige beest even aanraken. Een tochtje in een een trapboot en een ritje in het treintje, iedereen geniet. Het middageten is vandaag ook voor veel kinderen iets nieuws: patat, een hamburger en cola! Normaal eten de kinderen met de handen maar de patatje eten ze met een prikkertje. We sluiten de dag af met een ijsje en de kinderen lijken moe. Maar in de bus terug wordt er aan een stuk door gezongen. Prachtig om alle nepalese liedjes te horen. Voor ons allemaal een dag om nooit te vergeten.

Ontmoeting in Kathmandu
Via een mailtje komen we in contact met Jan en Brieke. Dit nederlandse stel woont in Kathmandu en via onze website weten ze dat ook wij in Nepal vertoeven. Omdat ze zelf ook graag fietsen en fietsverhalen van andere mensen aanhoren nodigen ze ons uit bij hun thuis. Een erg gezellige avond volgt. Als we weer een weekend in Kathmandu zijn gaan we samen uiteten en nemen Jan en Brieke ons de volgende dag mee naar Boudha. Hier bevindt zich een grote boudhistische stupa. Het maakt erg veel indruk op ons om hier rond te lopen. Voornamelijk Tibetanen lopen hier hun rondjes om de stupa terwijl ze hun gebedjes opzeggen. Wat een mooie gezichten hebben deze mensen, we krijgen gelijk zin om door Tibet te fietsen. We komen terecht in een tibetaans kroegje waar we ‘toemba’ en vlees eten. Het tibetaanse bier is een aanradertje.
Na een heerlijk ontbijt lopen we op een ochtend richting Swayambunath. We kronkelen door de straatjes van de stad en steken een bijna zwarte rivier over. Je kunt je bijna niet voorstellen dat mensen hier ook in zwemmen en zich wassen met het stinkende water. Vele trappen brengen ons naar de “Monkey Temple” en ja hoor er lopen inderdaad veel apen rond. Het is zaterdagochtend en voor veel mensen de dag om hun offers te brengen. Een grote drukte en voor ons een perfecte gelegenheid om alle rituelen te bekijken.

Phokara
Met maar twee fietstassen achterop Steven’s fiets gaan we op weg naar Phokara. De kinderen zwaaien ons uit na de thee en vinden het allemaal wel spannend. Voor ons voelt het gelijk weer vertrouwd. En al snel fietsen we Kathmandu uit. Een klimmetje brengt ons in Thankot en daarna fietsen we de vallei uit. Van 1500 meter dalen we langzaam naar 500 meter. En dat voelt erg aangenaam. “Hé volgens mij loopt je band leeg!” hoor ik achter me. Een klein glassplintertje heeft een weg gebaand naar mijn binnenband en dat is voor mij de tweede keer deze reis. Fietsenmaker Steven heeft de boel snel weer in orde en we kunnen weer op pad. De mooie blauwe Trisuli rivier waar een paar maanden geleden nog langsfietsten is veranderd in een vieze, bruine, snelle stroom. Vanaf Mugling volgen we een andere rivier en klimmen we naar Phokara. Deze weg is een stuk rustiger en we zweten wat af. Het hoogteverschil met Bhaktapur is te merken aan de warmte. Aan alle kanten druipt het water van ons en als we een watertje zien springen we er snel onder om even af te koelen. Phokara ligt erg mooi aan een meer. Er wordt hier wat afgepeddeld. De schoolkinderen komen met hun bootjes aan en nemen vervolgens hun peddels onder hun arm mee naar school. Wij bezoeken een mooie waterval en klauteren vervolgens omhoog naar de ‘World Peace Pagoda’ waar we prachtig uitzicht hebben over de stad en het meer. Met een bootje en een privé-kapitein roeien we tussen de waterbuffels door en genieten van het uitzicht op de Annapurna die zich heel af en toe even laat zien.

Marlous en Stefriend
Al sinds het begin dat we in het Noble House zijn heb ik een nieuwe vriend. Ja groot nieuws misschien maar de blonde jongen met wie ik het dak deel heet Stefriend. Steven is hier de Stefriend van alle kinderen. Je kunt met hem voetballen, op hem klauteren en gezellig engels met hem kletsen. Hij is de langste man van de wereld en de kinderen zijn superwijs met hem. De meeste kinderen hebben het nu wel door maar tot voor kort was het ook nog lastig welke naam bij wie hoorde. Zo werd ik ook vaak Stefriend genoemd en als de kinderen Steven bedoelden rolde er ook vaak Marlous uit hun mond.

Voetbalkoorts in Nepal
De voetbalprestaties in Nepal zijn nou niet bepaald geweldig. Toch zijn de nepalezen helemaal voetbalgek. In Kathmandu kun je werkelijk overal voetbal kijken en dat vinden wij helemaal niet erg. Tussen de italianen, nepalezen, spanjaarden, engelsen, amerikanen, japanners en ghanezen zettelen we ons voor de eerste voetbalwedstrijd. Samen zien we hoe Duitsland zich naar de overwinning baant. De wedstrijd Nederland- Portugal zien we in een echte nederlandse kroeg. Veel oranje, bitterballen en een oranjebittertje, zelfs engelsen die graag willen dat we winnen, het helpt allemaal niet. Tegen de gele kaarten regen kunnen wij vanuit Katmandu ook niets doen.
Guus, Dick of Leo misschien is het een plan om naar Nepal te komen………

 

 

 Reageer jij als eerste?

 

Geef een reactie