Drie keer TOP!!!

Als we op een ochtend met het Noble House bellen krijgen we een zeer enthousiaste Sita aan de lijn. “Where are you? We are all waiting for you!” Met een tempo dat iets hoger ligt dan de gemiddelde nepalees, lopen we richting het busstation.

“Bhaktapur, Bhaktapur, Bhaktapur” schreeuwt een jongen vanuit de bus. De bus zit al aardig vol, maar er is nog een bankje waar we op kunnen zitten. Er verschijnen grote glimlachen op de gezichten van onze medereizigers. De chauffeur zet de muziek er lekker hard bij aan en zo rijden we richting Bhaktapur.

Het is druk als vanouds op de hoofdstraat die niet breder is dan een meter of vijf en die gedeeld moet worden met alle auto’s bussen, motoren, fietsers, wandelaars, koeien en overstekende honden. Met de ramen en deuren open waait het stof lekker om onze oren.
We gaan op weg naar het Noble House waar we in maart 2006 aankwamen. Bijna vijf maanden hielpen we Utsab en Sita in en om het kinderhuis. Een prachtige tijd en tijdens het fietsen hebben we nog vaak aan de kinderen gedacht. Daarom is het geweldig dat we ze weer kunnen zien. Met een kriebel in de buik komt het huis dichter bij. In Bhaktapur stopt de bus en lopen we verder over vertrouwde paden. Al gauw komen we langs de werkplaats van de timmerman die heel wat afgetimmerd heeft voor het Noble House. Wat verlegen zegt hij ons “Namaste” en dan zien we ook dat het broertje van Utsab, die alweer dingen aan het regelen is voor het project. “The Noble House family is waiting for you!” meldt hij ons en we gaan weer door.

De rode bakstenen van het Noble House komen al gauw in zicht. Als we nog een stukje doorlopen zien we de kinderen al buiten staan. Onze handen gaan de lucht in en al snel zijn we gespot. De kinderen beginnen vrolijk door de tuin te springen en zingen totdat we bij het hek komen. Sajak en Sangita openen de deuren voor ons en daar staan ze met nieuwsgierige gezichten ons op te wachten.

Het is geweldig om ze weer allemaal te zien. Ze zien er stuk voor stuk heel gezond uit en zijn in twee jaar tijd behoorlijk gegroeid. Onze komst wordt gevierd met thee en koekjes en al snel worden er herinneringen opgehaald. De spelletjes die we elke dag met de kinderen speelden zoals de Monkey game, Dutch handbal het waterspel, maar ook het grappige liedje van Sangita, het eten van Dahl Bath en het bezoek aan de dierentuin.

Het Engels van de kinderen is enorm vooruit gegaan en iedereen heeft wel iets te vertellen. Als we ze een vraag stellen is er geen vertaling meer nodig, maar krijgen we zonder er over na te denken enthousiast een antwoord. Over hun nieuwe school zijn ze erg positief en daarom lijkt het ons erg leuk om ook daar een kijkje te nemen.

Sita leidt ons rond door het huis. Er is een verdieping bijgebouwd, zodat er nu meer slaap en speelruimte is. Alles is in vrolijke kleuren geverfd en aangekleed en het ziet er geweldig uit. Het hele huis is hartstikke netjes en de twee didi’s zijn met een lach op het gezicht aan het werk. Naast het Noble House is een daycare gekomen, waar kinderen opgevangen worden als ze net in het huis zijn aangekomen en extra aandacht krijgen voordat ze naar school kunnen. Het ziet er bijna als een Nederlands klaslokaal uit, met een poppenhoek en speel- en leermateriaal. Prachtig.

Een paar dagen later gaan we met de fiets richting het Noble House en nemen we eerst een kijkje in de daycare. De kinderen staan in een kring en er wordt vrolijk in het engels gezongen en gedansd. Dan lopen we naar de school, waar de rest van de Noble House kinderen onderwijs krijgen. We krijgen een uitgebreide rondleiding en bezoeken alle klassen waar een van ‘onze’ kinderen in zit. De sfeer is erg leuk in alle klassen, de leraren spreken prima engels en er wordt op een rustige en vriendelijke manier lesgegeven. Het is een vrijdag en alle klassen sluiten de schoolweek op een leuke manier af met knutselen, tekenen of dans.

De directeur pijlt nog even of we niet wat langer willen blijven om les te geven, maar deze keer kunnen we echt niet heel lang in Nepal blijven, want er wacht nog een mooie terugreis op ons.

Als de kinderen na schooltijd met de bus in het huis aankomen is het eerst tijd voor wat klusjes. De oudste kinderen nemen hierin het voortouw. Terwijl Kumari alle schoenen poetst, gaan Anjana en Gita alle sokken wassen. Sajak veegt de hele tuin en Rajina knipt alle nagels van de kleintjes. Het is prachtig om te zien hoe er nog steeds voor elkaar gezorgd wordt. Voordat we weggaan kletsen we nog gezellig met de kinderen. Vrolijk worden we uigezwaaid en voor ons is een ding zeker: Het Noble House staat als een huis!

Aan het eind van de middag fietsen we naar het huis van Swarga. Hier worden we begroet door dertien nieuwsgierige bewonertjes van het huis voor gehandicapte kinderen. De Nederlandse Joyce en de Nepalese Krishna vangen deze kinderen op, die het normaal gesproken in Nepal niet makkelijk hebben. Met een handicap weten ze in Nepal over het algemeen geen raad en is er weinig toekomst. Joyce en Krishna hebben een fantastisch project neergezet en zorgen ervoor dat deze kinderen de aandacht en hulp krijgen die ze verdienen.

’s Avonds zoeken we met Joyce, Krishna en vier Nederlandse vrijwilligers het Holland House op in Bhaktapur. Gehuld in oranje en gekluisterd aan de buis juichen we midden in de nacht vier maal voor onze mannen!

In Kathmandu bezoeken we nog een bijzonder project dat gesteund wordt door het Noble House. Als je in Nepal als vrouw in de gevangenis terecht komt neem je je kinderen mee. Deze kinderen groeien dus op in een gesloten omgeving en krijgen geen onderwijs. De 24-jarige Nepalese Phuspa besloot tijdens haar studie dat ze iets voor deze kinderen moest gaan doen. Met de steun vanuit Nederland worden er nu 18 kinderen opgevangen. Phuspa laat ons het huis zien en vertelt ons veel over de gang van zaken in het huis. Als de kinderen uit school komen en ons zien vouwen ze hun handjes samen en groeten ze ons met het nepalese “namaste”. Zo’n tien van de 18 kinderen hebben een leeftijd tussen de 2 en 4 jaar en hoe klein ze ook zijn in Nepal wordt er na een schooldag nog huiswerk gemaakt. Vijf vrienden van Phuspa komen elke dag om de kinderen te begeleiden met hun huiswerk. De sfeer in huis is leuk en ontspannen en we kunnen zien dat de kinderen zich er echt thuis voelen. Zwaar onder de indruk worden we bij vertrek uitgezwaaid door een mooi stel kinderen.

Drie prachtige projecten allen met geweldige plannen voor de toekomst en allen afhankelijk van hulp!

NOBLE HOUSE & GEVANGENISKINDEREN
SWARGA/ SUVADRA

 

 

 Reageer jij als eerste?

 

Geef een reactie