Wonen op het dak van het Noble House

We pakken de tassen in en nemen afscheid van de mensen van het Kathmandu Guesthouse. Het was een heerlijk verblijf met fantastische service en de beste koffie sinds Iran!! Nu op pad voor de laatste kilometers die we voorlopig zullen fietsen.

We fietsen met de stroom mee Kathmandu uit en komen zonder problemen bij het vliegveld uit. Hier verlaten we de “snelweg” die uit twee banen bestaat. We willen via een toeristische route naar het Noble House rijden. Het enige dat we weten is dat we de weg moeten nemen van Bhaktapur naar Nagarkot. Volgens Sita, de vrouw van Utsab die samen het Noble House runnen, zien we het vanzelf aan de kant van de weg verschijnen. De weg is smal, stoffig en met teveel busjes die rare fratsen uithalen. De route gaat langs Bhaktapur en begint hier en daar wat te klimmen.

Net als we Bhaktapur achter ons willen laten hebben we voor het allereerst deze reis een kleine aanrijding. Een motorrijder die niet uit zijn doppen kijkt schrampt langs mijn achtertassen waardoor ik van de fiets geslingerd wordt. Gelukkig geen schade alleen moet ik me behoorlijk inhouden en is het goed dat ik vijf stappen nodig heb om de motorrijder de waarheid te vertellen. Drie kilometer verder en er verschijnt een nieuw rood huis in het zicht met het bord “Noble House”.

Bij het oprijden van het paadje dat naar het huis loopt zien we opeens veel beweging bij het gebouw plaatsvinden. Kinderen beginnen te rennen, springen en zwaaien. Als we op het grasveld staan worden we omringt door een haag opgewonden en zeker niet verlegen kinderen. Utsab staat klaar om ons de hand te schudden en het voelt goed om na zoveel kilometers oog in oog te staan met het Noble House en zijn bewoners. We laten de kinderen om de beurt op mijn fiets zitten en ze vinden het prachtig. Na de tassen en de fietsen geparkeerd te hebben worden we aan de hand meegesleurd om de school te bekijken. De kinderen zijn overenthousiast en we komen handen te kort om de negen kinderen die er zijn gelijke aandacht te geven. Alles is interessant aan ons en we worden door elk kind van top tot teen bekeken en betast. De kleur van de huid, ogen, haar. Haar op de armen en benen, de stof van een t-shirt, alles is nieuw, anders en mooi. De kinderen spreken boven verwachting goed engels en we kunnen redelijk met ze communiceren om dingen duidelijk te maken. Ook kunnen ze de vragen die omhoogborrelen met hulp van Utsab stellen wat het des te leuker maakt. Prima plek om ons de komende tijd bezig te houden. Ons nieuwe hotel bestaat voorlopig uit een mooi kamertje boven op het dak van het huis met geweldig uitzicht en prachtige kinderen beneden ons.

Stakingen
Een paar dagen na onze aankomst beginnen de stakingen in Nepal. De politieke partijen zijn het niet eens met de koning en zijn macht. Samen met het volk willen ze de democratie weer terug in het land. Het doel van de stakingen is dan ook dat de koning zijn macht moet opgeven. Dit gebeurt echter niet zomaar. Meer dan 20 dagen van stakingen, demonstraties en straatverboden volgen. In het Noble House zelf merken we er bijna niets van. Het is alleen heel erg rustig op de weg, er rijdt geen verkeer. Mensen moeten lopend hun doel bereiken. Als we Bhaktapur inlopen merken we er meer van. De meeste winkels zijn gesloten, sommige zijn stiekum open om toch nog iets te kunnen verdienen. Er is veel politie op straat en soms wordt er een straatverbod afgekondigd. De onrust is toch wel te voelen.
Het nieuwe schooljaar in Nepal zou ongeveer half april moeten beginnen, maar dit gaat niet door. De vakantie wordt verlengt ivm de stakingen. Er wordt gesproken over een revolutie en de demonstraties worden steeds bloediger. Hoe lang gaat dit nog door? En wat zijn we blij dat we in het Noble House zitten. Als we op een ochtend Bhaktapur inlopen zijn er weer meer winkels open. Er wordt veel gekletst op straat en we zien vrolijke mensen die vlaggen dragen. Het volk wint, de koning trekt zijn macht in en er wordt een nieuwe minister-president gekozen. De democratie is weer terug in Nepal.

Met de democratie in het land komt ook weer het leven op gang. Maar wij hebben ondertussen niet stil gezeten.

Vrijwilligerswerk
De plannen waren om de eerste weken verschillende opvangtehuizen en schooltjes te gaan bekijken om zo een idee te krijgen van de nepalese instellingen. Door de stakingen en de schoolvakanties ging dit niet door en zijn we gelijk aan de slag gegaan in het Noble House. Tijdens de maanden fietsen naar het Noble House toe hebben we vaak gedacht aan de periode dat we aan de slag zouden gaan. Nu het uiteindelijk zover is blijkt dat het allemaal anders gaat dan gedacht. We komen er al snel achter dat dingen in Nepal in een lager tempo gaan dan in Nederland. Dit zorgt ervoor dat we al snel besluiten om onze nederlandse werkers mentaliteit even te parkeren en in een rustiger tempo ideeën en veranderingen naar voren brengen.
Om een beetje een beeld te krijgen van wat we doen volgt hier ons globale dagprogramma:
* 7:00u gaan we naar beneden om de kinderen te begroeten die al een uur wakker zijn. Ze hebben hun tanden al gepoetst en zich gewassen.
* 7:30u drinken wij thee terwijl de kinderen warme melk krijgen met iets van brood of koek
* 8:00u gaan de kinderen huiswerk maken. Wij helpen ze hierbij door extra uitleg te geven waar nodig. Daarnaast hebben we een nieuwe manier van huiswerkopdrachten en lesjes ingevoerd dat het makkelijker voor de kinderen maakt om te leren. We kwamen er al snel achter dat de kinderen allemaal fantastisch het alfabet op kunnen dreunen. Waar een letter voor staat en hoe je het gebruikt wisten ze vaak echter niet. Nu wordt er veel aandacht besteed aan de betekenis van de dingen die ze leren. Wat is een “A”, wat betekent een keersom, enz.
* 8:45u nemen we de kinderen mee naar buiten. Tijd voor Sport en Spel! Iets wat de kinderen niet kenden maar o zo leuk vinden. Hoe gekker hoe leuker. Van balspelen tot estafettes, tikspelen en slagbal. Een half uur samen spelen.
* 9:15u tijd om de voeten en de handen te wassen. De groten helpen de kleintjes.
* 9:30u Dahl Bat. Een maaltijd waar elke nepalees van geniet. De kinderen zitten op de grond en smullen van de rijst en groenten. Na het eten wassen de kinderen hun eigen bord en beker af. Ook hierbij helpen de grote kinderen de kleintjes.
* 9:45 de kinderen maken zich klaar voor school. De haren worden gekamd en de schooltas gaat op de rug.
* Van 10:00u tot 16:00 gaan de kinderen naar school. Om 13:00u komen de kinderen een half uur thuis voor de lunch. De kinderen gaan naar een engelse school. Het schooltje ligt gelijk achter het huis, lekker dichtbij dus. Het is erg primitief. Vier klaslokalen, 85 kinderen van 3 tot 12 jaar en vier leerkrachten. De lokalen worden opgefleurd door de tekeningen van de kinderen uit Meijel! De manier van lesgeven is vooral het opdreunen van lessen. De leerkracht schreeuwt eerst, vervolgens schreeuwen de kinderen het na. Wij proberen de leerkrachten te helpen hun manier van lesgeven te verbeteren. Hoe leg je dingen uit aan de kinderen, zodat ze ook begrijpen wat ze doen. Soms staan we zelf even voor de klas om iets voor te doen, maar we willen het niet te veel doen. Het zijn de leraren die straks ook lesgeven als wij weer vertrokken zijn. Ook hebben we de directeur ervan weten te overtuigen om 1 keer in de week Sport en Spel te doen. De kinderen vinden het fantastisch en stiekum vinden de leerkrachten het ook erg leuk. De eerste keer deden de kinderen nog heel voorzichtig maar ondertussen beginnen ze zich steeds meer uit te leven. Ook hier doen we het in een rustig nepalees tempo. Kleine veranderingen en hopen dat ze ervan leren en het blijven voortzetten als we weg zijn. Wij zijn vaak ’s ochtends aanwezig op school om te helpen.
* 16:00u De kinderen komen thuis en krijgen wat te drinken en te eten. Daarna gaan ze lekker spelen. Vaak doen ze een spelletje dat ze van ons hebben geleerd. Ook vinden ze het heerlijk om even een knuffel bij ons te halen en even gezellig te kletsen. Het is super om te zien hoe snel ze engels leren. Als het niet lukt helpen Sita en Utsab even met vertalen. Ons nepalees gaat nog niet zo snel, maar ook wij leren van de kinderen.
* Om 17:00u is het tijd om huiswerk te gaan maken. Jaja de kinderen krijgen huiswerk. Soms zijn ze er wel een uur mee bezig. Ze vinden het heerlijk om te leren en wij helpen ze graag. Samen met Sita gaat het prima.
* Van 18:15u tot 19:30 gaan de kinderen weer lekker spelen. Onze schoot is nooit leeg. We zingen, spelen en knuffelen wat af. Ondertussen zingen de kinderen al: ‘deze vuist op deze vuist’ en ‘head, shoulders, knee and toe’. Ook ‘papegaaitje leef je nog’ is een favoriet! Engely had ons gevraagd of we de kinderkamers wat wilden opvrolijken. We hebben lijstjes gekocht voor de kinderen. Van elk kind hadden we een aantal foto’s gemaakt en laten afdrukken. Ze mochten hun eigen lijstje maken. Iedereen had voor het eerst een kwast in de hand. Lekker experimenteren met verf. De resultaten waren prachtig, de kinderen o zo trots. Bij het zien van hun eigen foto, verschenen grote glimlachen of werden ze juist heel verlegen. Srijana heeft haar foto heel wat kusjes gegeven! De lijstjes hangen inmiddels en elke avond staan de kinderen even naar zichzelf te kijken.
* 19:30u tijd om de handen te wassen en te gaan eten. Dahl Bat staat in Nepal 2 keer per dag op het menu.
* 20:00 de kinderen gaan naar bed. Ze hebben echte pyama’s gekregen en zijn hier supertrots op. Ze waren gewend om gewoon in hun kleren in bed te kruipen, de pyama’s zijn nieuw voor ze. Wij kletsen nog wat met Utasab en Sita en gaan dan naar ons dak waar we lekker lezen en computeren.

En verder…..
Naast onze bezigheden in het Noble House en op het schooltje trekken we er in de weekenden vaak op uit. Ons reizigersbloed blijft kriebelen en het is erg leuk om Nepal te ontdekken. Tijdens de stakingen zijn we een aantal keren naar Nagarkot gefietst. Een leuk klimmetje naar 2000 meter hoogte. Fantastische uitzichten met als je mazzel hebt ook op de Himalaya. Uitzicht op de terrassenbouw met graan, rondvliegende vogels in felle kleuren en de hardwerkende nepalesen in het veld.
Een bezoekje aan Kathmandu vinden we ook heerlijk. Eerst 20 km naar frisse lucht happen als we op de fiets zitten . De luchtvervuiling van auto’s samen met het rondvliegend stof zorgt wel voor veel gezucht en gepuf, maar eenmaal in de hoofdstad is het genieten. Genieten van alle winkeltjes, restaurantjes en goede koffie! Zelfs een patatje oorlog is hier te krijgen.
De eerste keer na de staking dat we naar Kathmandu zouden gaan ging het mis. We waren nog geen 3 km onderweg en ik moest plotseling remmen voor een stilstaande motor. Steven reed achter me en zag dit te laat. Hij vloog over zijn stuur en landde vol met zijn kin op het asfalt. Veel bloed en al snel een vriendelijke nepalees die Steven mee nam achterop zijn motor en naar het ziekenhuis bracht. Toen ik samen met een nepalees met de fietsen aankwam in het ziekenhuis werd ik naar Steven gebracht. Languit op de operatietafel met 6 doktoren om hem heen. Zes hechtingen waren het resultaat. “Dit zul je nooit vergeten” zei een van de doktoren.

 

 

 Reageer jij als eerste?

 

Geef een reactie