Hobbelweggetjes, gastvrijheid en bruiloft

In Bahwalpur speelt de buik weer op en nemen we weer de tijd om aan te sterken. Inmiddels hebben we geen bewaking meer bij het hotel en we genieten ervan vrij over de straten te lopen.

Ik ben bang dat ik uitgedroogd ben en ga aan de ORS. Mede hierdoor en vele liters water knap ik goed op en voel ik me redelijk snel weer sterk genoeg te fietsen. We willen naar een wildpark hier in de buurt. Als we met de tassen naar benden gaan wil de hoteleigenaar dat we wachten op de politie. Wij zeggen dat het niet nodig is en dat we gaan fietsen zonder escorte. Na 20km fietsen worden we ingehaald door 4 motoren met agenten.

Ze stoppen en we denken dat we alsnog escorte krijgen. Het valt mee en nadat ze gevraagd hebben of alles goed gaat wensen ze ons veel plezier en gaan ervandoor. Vanaf nu fietsen we heerlijk door het land zonder escorte. We fietsen over schitterend kleine weggetjes. Het land is groen en overal zijn boeren bezig in de velden. Als we door kleine dorpjs rijden worden we toegezwaaid en zien we het leven dat zich op straat afspeelt. Overal lopen dieren waarvan de grootste de kamelen zijn die karren vol bakstenen trekken.

Als we stoppen voor wat te drinken staan er snel grote groepen mannen om ons heen. Het gaat allemaal heel onschuldig. De mensen staan in een cirkel om ons heen en het enige dat ze doen is naar ons staren. Verder zijn ze ontzettend astvrij. Het gebeurt vaak dat we niet mogen betalen in winkeltjes, we krijgen thee aangeboden en worden beschouwd als gast. In het Lal Suhanra National Park wilden we camperen. De parkwachter vindt dit echter te koud voor ons en opent zijn kantoor zodat we binnen kunnen slapen. Ook hier worden we weer met open armen ontvangen en we brengen een heerlijke middag en nacht in het park door. De route die we fietsen wordt steeds mooier. De weggetjes die we fietsen zijn soms niet breder dan de breedte van een auto. Hier hobbelen we door het landschap op weg naar Lahore. In het dorpje Arifwala blijkt het hotel vol. Een man die ons naar het hotel had gebracht verdwijnt om ons een tijdje later op te halen en naar Mister Ali te brengen. Mister Ali is het hoofd van een organisatie die zich in zet voor de vrouwenrechten. Dankzij zijn organisatie kunnen meisjes in arme dorpen naar school en worden er waterputten en andere belangrijke voorzieningen aangelegd. Vrouwen hebben in Pakistan geen of nauwelijks rechten. De man is de baas en de vrouwen en meisjes krijgen pas te eten nadat de man en de zonen klaar zijn. Hierdoor leiden veel meisjes aan ondervoeding. Dit wordt op de meisjesscholen opgevangen door speciale voedselprogramma’s. Mister Ali nodigt ons uit in zijn huis om daar te verblijven bij zijn familie. Hij nodigt ons tevens uit om de volgende dag met hem mee te aan naar wat projecten.

We blijven 2 dagen bij Mister Ali en zijn familie. We worden erg verwend met heerlijk eten, we praten veel over de projecten en leggen visites af bij familie en vrienden. Mister Ali neemt ons mee naar een dorp waar de stichting een meisjesschool heeft en een waterput bouwt. We ontmoeten eerst de mannen van het dorp en krijgen hierna een rondleiding. Het schooltje is heel sober en bestaat uit een lokaal. Op het moment dat we komen krijgen de kinderen buiten les en zitten alle klassen bij elkaar. Erg bijzonder om te zien hoe er les gegeven wordt. Wij zijn een van de eerste buitenlanders die de kinderen zien en ze zijn te verlegen om ons vragen te stellen. De mannen van het dorp laten mij met trots de waterput zien die van belang is voor de irrigatie van het land. ‘s Middags brengen we een bezoek aan een vriend van Ali die de modernste kippenboerderij van Pakistan heeft. Vol trots worden we rondgeleid door de in onze ogen vreselijke vorm van bio-industrie. Rijen met kippen in kleine hokken die gedoemd zijn zich vol te eten, eieren te leggen en hierna opgegeten te worden. Het nieuws van de vogelgriep wordt hier afgedaan met een lach en een wuif met de hand. Lous en ik denken daar iets anders over.

Als laatste verassing heeft Mister Ali geregeld dat we mee kunnen naar een traditionele bruiloft. Marlous haar hand wordt door de dochter met henna versierd. Het feest is een party van gescheiden sexen. Marlous wordt door de vrouwen meegenomen om daar een avond mee door te brengen. Ik zit in een ruimte alleen voor en met mannen. Hier komt het verschil mooi naar voren tussen de mannen en de vrouwen. Bijna alle mannen kunnen engels praten en ik heb dan ook geen problemen een gesprekspartner te vinden. Bij Marlous is het allemaal wat lastiger aangezien bijna geen vrouw engels kan. Het feest zelf bestaat bij de mannen uit zitten, heel voorzichtig wat praten, wat eten en verder niet veel. Ik wordt uitgedaagd om een Pakistaanse dans te dansen en dat brengt wel wat leven in de brouwerij. Toch hoef ik geloof ik niet te trouwen op deze manier.

Na afscheid van de familie rijden we in een paar dagen naar een natuurpark voor Lahore. Hier komen we terecht in een sprookjes hotel. Het resthouse van het Changa Manga natuurpark is een fantastisch groot landhuis uit de koloniale tijd. De engelsen hebben er een prachtig gebouw neergezet waar we een supergrote kamer kregen. Zittend op ons balkon met uitzicht op een grote tuin lieten we ons verwennen door de roomservice die in de prijs zat. Heerlijk aankomen na een dag met regenbuien, omsingelende schoolkinderen en maffe weggebruikers. Na Changa Manga nadert Lahore snel. De weg is super goor van de buien die ‘s nachts gevallen zijn. Onze fietsen en wijzelf zitten onder de blubber. Als we Lahore binnenrijden laten we de fietsen schoonspuiten in de carwash. Het personeel vindt het fantastisch om te doen en de fietsen en tassen zien er weer te gek uit. We verblijven 3 dagen in Lahore en genieten even van een luxe hotel, de Pizzahut en de MacDonalds. Soms mag dat zullen we maar zeggen. Lahore is een leuke drukke stad met een mooi oud stadsgedeelte en fort en een minder mooi nieuw gedeelte.

Land nummer 10 van onze reis komet eraan en de weg naar de grens is erg mooi. Via een kanaal rijden we Lahore uit en rijden door het groene land naar de grens. Een nieuw avontuur naderd. Na 5 jaar zullen we India weer bezoeken, dit keer komen we niet binnen met het vliegtuig maar op de fiets!

Bahawalpur – Lalsuhanra National Park: 39km
Lalsuhanra – Hasilpur: 73km
Hasilpur – Arifwala: 107km
Arifwala – Okara: 90km
Okara – Changa Manga National Park: 70km
Changa Manga – Lahore: 83km
Lahore – Wagha (grens): 30km
Totaal Pakistan: 794km

 

 

 Reageer jij als eerste?

 

Geef een reactie