Een tijdje wonen in Olvera

Van veraf lijkt Olvera een grote klodder witte verf die op de top van een berg is neergekwakt. De eerste keer dat we Olvera zagen liggen was toen we een helling op fietsten zo’n 20 kilometer verder gelegen.

Naarmate we langer naar de witte vlek keken konden we een kasteel, een grote kerk en allemaal kleine huisjes ontwaren.
“Dat is het Steef, daar gaan we een tijdje wonen!”

Je kunt op verschillende manieren van Ronda naar Olvera fietsen. Marlous en ik verkozen de gebruikelijke kleine wegen en fietsten tot onze verrassing door een bijzonder mooi en afwisselend landschap. Grote akkers liggen glooiend over de heuvels, onder de eiken scharrelen varkens en olijfgaarden strekken tot de horizon.

Eenmaal in Olvera zoeken we een barretje uit waar we op het terras neerploffen. Zoals afgesproken bel ik met Zoë om een aantal huisjes te gaan bekijken. Zoë, een Engelse, verhuurt huisjes in Olvera en via haar website zijn we in contact gekomen met elkaar. Aangezien ze net een baby heeft gekregen verschijnt Eileen, ook een Engelse, een tijdje later bij het terras en ze neemt ons mee Olvera in.

We mogen kiezen uit 4 huizen en de eerste op de lijst is Casa Bandida. Zodra de deur open gaat zijn we verbaasd over de ruimte die dit huis bezit. “Dit kunnen we nooit betalen Steef!” zegt Marlous na inspectie van het huis, het dakterras en de bijbehorende grot. Maar nadat Eileen de huurprijs noemt blijkt alles erg mee te vallen.

Na het bekijken van de andere huizen besluiten we uiteindelijk Casa Bandida te huren voor de komende maanden. En zo zijn we opeens verkast van de tent naar een volledig ingericht huis in een klein wit stadje in zuid Spanje.

Olvera ligt op een berg en vanaf ons dakterras hebben we prachtig uitzicht over de omgeving. We zien andere witte dorpen liggen en aan de horizon steken een aantal hoge bergen met hun pieken in de lucht. Olijfgaarden strekken zich richting horizon en kleine akkers liggen verspreid waar de bomen niet groeien.

Via Eileen kunnen we meedoen aan Spaanse les voor buitenlanders. Samen met de grijze Engelse bevolking studeren we 1 keer in de week Spaans. Daarnaast oefenen we op straat en in de supermarkt. De bevolking van Olvera is bijzonder vriendelijk. Men is zeer nieuwsgierig en er wordt in het begin veel naar ons gelachen en gezwaaid. Over straat lopen zonder groeten is hier niet mogelijk en het liefst komt er een praatje bij.

De eerste weken dat we in Olvera zijn is het warm en zijn we de hele dag buiten. Fietsen in de omgeving naar andere dorpjes of over de Via Verde, een tot fietspad omgetoverde spoorlijn. Lopen door de heuvels op zoek naar mooie nieuwe plekjes en genieten van het uitzicht van ons dakterras. Toch wordt het langzaam kouder en het is naar het schijnt het natste najaar sinds 5 jaar.

We hebben enorm genoten van het fietsen in het onbekende. Het proeven van nieuwe culturen en het reizen naar plaatsen waar de tijd heeft stilgestaan. Het was te gek om elke dag ergens anders wakker te worden en niet te weten waar de dag zou eindigen. Maar nu na alle jaren onderweg is één plekje ook wel lekker en we merken dat we een pas op de plaats moeten maken om alle indrukken van de afgelopen jaren te laten bezinken.

Het leven hier bevalt ons dus prima.

 

 

 Reageer jij als eerste?

 

Geef een reactie