Zingend door de regen!

Langs de Andamankust zakken we af naar het zuiden van Thailand. Het is een erg mooi groen stuk wat eigenlijk alleen maar groener wordt. De maanden maart en april zijn normaal gesproken de warmste en droogste maanden van het jaar in Thailand.

De Thai zijn dan ook behoorlijk verbaasd als de strakke blauwe lucht plaats moet maken voor grote, zwarte wolken. En daar blijft het niet bij op de dag dat we Ranong verlaten…….hele grote dikke druppen kletteren neer op het grijze asfalt, op onze fietsen en natuurlijk ook op ons. We proberen nog even te schuilen onder een afdakje van riet, maar het wordt maar niet droog.

Na een half uur worden we onrustig en Steven proeft even hoe de Thaise regen aanvoelt. “Zullen we maar gaan? Ik heb geen zin meer in wachten.” “Wat zeg je?” vraag ik. “Kom we gaan! Het is niet meer zo erg.” Ik kijk Steven met grote ogen aan. Fietsen in de regen is geen hobby van ons en Steven heb ik nog nooit vrolijk door een bui zien fietsen. Maar hier is dat anders, hier gaan we zingend door de regen. Het is eigenlijk ook best lekker verfrissend in de hitte. Als twee verzopen katten komen we aan in Khura Buri en genieten we van een warme douche.

Ook de dagen hierna fietsen we ’s middags geregeld door de regen. De omgeving is prachtig met enorme rotsformaties die recht uit de grond omhoog steken. De rotsen zijn begroeid met veel struiken en bomen. We zien geregeld slangen in vele formaten en kleuren. Helaas kronkelen er nog maar een paar levend over de weg, de meeste slangen hebben de overkant niet gehaald. Ook vluchten er vaak varanen de berm in als ze ons aan horen komen. We schieten veel plaatjes totdat het klepje van de camera het begeeft. Geen groot probleem denken we en in Krabi hopen we op iemand die een nieuw veertje heeft zodat alles weer normaal zal werken. Als we een fotozaak binnen lopen en vragen of ze ons kunnen helpen is het antwoord heel snel: “No Phuket”. Nou daar wilden we nou net niet heen. Ook in de volgende 5 fotozaken staan we snel weer buiten, want niemand wil ons helpen. Terug in onze kamer ‘opereert’ Steven de camera zelf en met een mooie pleister erop, moet de camera er de komende tijd wel tegenaan kunnen.

We fietsen al een tijd langs de kust die in 2004 getroffen is door de Tsunami. En alhoewel het grootste gedeelte van de kust ontsnapt is aan de grote golf, de angst dat het nog een keer zal gebeuren is groot. Om de 75 meter staat een bord waarop de evacuatieroute wordt aangegeven voor het geval van nood. De route leidt vaak naar het plaatselijke schooltje.
Het einde van ons Thaise avontuur komt in zicht. We zijn op weg naar Satun waar we een bootje willen pakken naar Maleisie. We blijven dit gedeelte van Thailand aan de westkust, omdat het in de overige zuidelijke provincies nogal onrustig is tussen islamieten en de regering. In de provincie van Satun is daar gelukkig niets van te merken, wij komen alleen maar vriendelijke islamieten tegen.
Voordat we Satun bereiken worden we nog even flink nat door een enorme hoosbui. De straten van het stadje kunnen al het water niet aan. Met de benen in de lucht knallen we door de plassen heen op zoek naar een kamer waar we alles kunnen drogen.

Op 1 april worden we uitgezwaaid door de koning van Thailand , die ook hier op grote spandoeken te zien is en fietsen we de haven in. Voordat we door de douane mogen moeten we eerst kaartjes kopen voor een boot. Met een stempel in ons paspoort lopen we naar de pier waar al mooie boten liggen te wachten. Al deze mooie boten gaan naar verschillende eilanden. Voor onze overtocht ligt er een klein, oud houten bootje met een enorme motor klaar. We moeten nog even wachten tot er 8 andere medepassagiers zijn die ervoor zorgen dat de boot vol is. De fietsen en tassen worden mooi vastgebonden door de kapitein van het schip en we zijn klaar om te gaan. De kapitein wil een groot zwart zeil over ons heen leggen zodat we niet nat worden, maar wij willen graag wat zien en we leggen het zeil aan de kant. Maar met die enorme motor op het kleine schip maakt de boot heel wat water en al gauw gooien we het zwarte zeil toch maar over ons hoofd. Het laatste stukje Thailand krijgen we niet mee maar als we het zeil van ons af gooien ligt er een nieuw land op ons te wachten: Maleisie!

* Ranong – Khura Buri : 120 km
* Khura Buri – Phangnga : 123 km
* Phangnga – Krabi: 87 km
* Krabi – Pak Meng : 111 km
* Pak Meng – Palian : 92 km
* Palian – Satun : 114 km
* Satun – haven (grens) : 10 km
Totaal Thailand 2012 km.

 

 

 Reageer jij als eerste?

 

Geef een reactie