Van Pammukala tot Malatya: Hoogte, chimneys en sneeuw

Vanuit Karahayit zijn we begonnen met het stijgen naar de 1000m en hoger. De wegen brachten ons eerst door een mooi en groen landschap. Het was erg lekker dat we niet een keer snel de lucht ingingen. We reden eigenlijk langzaam door een dal het hoger gelegen deel van Turkije in. Met de hoogte is ook de kou gekomen en dat was even wennen. Sinds ons vertrek in mei hebben we eigenlijk alleen maar mooi en warm weer gehad. Nu vielen de temperaturen opeens onder de 20 graden en dat is dan best koud. De kleuren zijn fantastisch waar we doorheen fietsen en het zonnetje versterkt het alleen maar. Tijdens de fietsdagen rijden we tussen de goudgele bomen door met hier en daar een bergtop in het zicht. Overdag is het rond de 10 graden en ’s avonds zakt dit naar de 5 of lager.

Op 15 oktober hadden we een lange maar mooie dag achter ons. In het dorp 15km voor onze eindbestemming waren wat hotelletjes waar we even over twijfelden. Uiteindelijk toch besloten door te fietsen om erachter te komen dat in Sentigrent (onze eindbestemming) het enige hotel vol zat. Na een goed gesprek met de eigenaar mochten we in een kamertje op 2 matrassen op de grond slapen. Prima en wat dat dan kost? “Dat is geen probleem” was het antwoord. OK. In het dorp zat een dovenschool en de jongeren daar hadden een fantastische manier van communiceren. Ze gebruikten hun mobieltjes om vragen te typen. Hun engels was bij verre beter dan dat van alle Turkse mensen in het dorp en ze typen razendsnel. Onze nieuwe vrienden maakten ons duidelijk dat het restaurantje in het dorp vies eten serveerde dus hebben we boodschappen gedaan. In de keuken van ons hotel mochten we koken dus dat was goed geregeld. ’s Avonds in het hotel thee gedronken met de eigenaar en ‘ s ochtends samen ontbeten. Toen ik bij vertrek weer vroeg wat hij voor deze overnachting moest hebben kreeg ik twee appels als antwoord. We waren te gast en geen gasten en dat betekent “echt” wat anders.

Onze eerste echte natte herfstdag bracht ons verkleumd en al in Yalvac. We zaten net op de fiets toen het begon met regenen en het is niet meer opgehouden. Gelukkig vonden we ’s avonds een lekker hotel. Het was het duurste hotel van het stadje, maar de onderhandelingen gingen erg goed. Zo belandden we in een heerlijk warme kamer met alles erop en eraan en dat hadden we wel verdend vonden we zelf. Tijdens de regendag hebben we tussen de wolken de eerste sneeuw gezien. Het lag wel op de hoge toppen maar de winterkoningin is in het land en heeft het ons laten weten. Gelukkig bleven we nog een natte dag bespaard en konden we droog doorstomen naar Konya en Sulthanhani. Tijdens de dagen naar deze plaatsen was het droog maar wel erg koud. Er stond een snijdende wind die ons nogal afkoelde. Het gebied was wel erg mooi om door te rijden. Tot aan Konya reden we door de bergen tussen de besneeuwde toppen door. Vlak voor Konya was een prachtige afdaling naar de stad toe. Tijdens de afdaling keken we uit over de stad en de vlakte die daar achter lag.

Na Konya mochten we de “vlakte” trotseren met een heerlijk koude wind die precies niet in onze rug waaide. Het was een weg met maar een bocht en dat voor twee fietsers die de afsluitduik al erg lang en recht vinden. ’s Avonds wel beloond met een leuk pension in Sulthanhani waar een “karavaniri” was. Hier kwamen de oude karavanen vroeger met hun volbeladen kamelen langs en konden ze veilig overnachten. Leuk om hier een kijkje te nemen en te denken aan het leven wat die mensen geleden hebben. Wij volgen nu globaal de route van deze oude karavanen en onze fietsen zijn waarschijnlijk net zo volgeladen als de kamelen van toen. Het pension waar we overnachten bleek ook de logeerplek geweest te zijn van Rob en Lucie. Dit stel uit Brabant gaat ons een paar weken voor eveneens op de fiets. Zij zijn op weg naar China en we volgen dus ook globaal de zelfde route als zij.

Vlak voor Ilhara reden we langs de eerste rotsen waar het gebied ” Cappadocia” beroemd is. In dit gebied zijn overal huizen en kerken in de rotsen uitgehakt waar de mensen vroeger in leefden. Daarnaast hebben de rotsen van zichzelf ook de mooiste structuren, kleuren en vormen. De ” fairey chimneys” zijn erg bekend hier. Bij deze eerste rotsen stond een OAD bus die ons al eerder voorbij gereden was. Erg leuk hoe we daar onthaald werd en toen bleek dat we nederlanders waren. Prachtige gesprekken, vragen en fotosessies waren het gevolg. Na onze handtekeningen uitgedeeld te hebben gingen we weer op weg omhoog. Boven werden we nog een keer gefilmd en toegejuigt door de mensen van de OAd bus. Echt super! In Ilhara hebben zijn we 2 nachten gebleven. Er is hier een vallei waarin vroeger allemaal kerken en huizen zijn gehakt in de rotswanden. Een super mooie vallei waar we lekker doorheen gewandeld hebben. Het indrukwekkende hier is dat er vroeger in de vallei zo’n 80.000 mensen gewoond hebben. Veel van de huizen zijn nog te bezichtigen en zeker de kerken zijn mooi om te bekijken. Sommige kerken hebben prachtige fresco’s op de wanden die nog steeds intact zijn.

In Derinkuyu hebben we een ondergrondse stad bezocht. Hier hebben we samen met een engels stel een gids genomen die ons door de gangetjes leidde. In de tijd van gevaar gingen de mensen in dit gebied onder de grond en konden ze het leven veılig voortzetten. Alles was onder de grond aanwezig van een wijnfabriek, school, kerk en stallen. De stad bestaat al sinds de legers van Alexander de Grote rondtrokken en is pas in 1953 opnieuw ontdekt. Echt leuk om door de kleine gangetjes te sluipen en zo een beeld te krijgen van een deel van deze stad.

Sinds 3 oktober is het “Ramazan” hier in Turkije. We hadden verwacht dat we hier erg aan moesten wennen maar dat valt wel mee. Rond 5:00u ’s ochtends gaat er iemand met een trommel door de straten en wordt er vanuit de moskee gezongen. Verder is het soms lastig om overdag vers brood te vinden aangezien de meeste mensen pas ’s avonds gaan eten. Zodra de zon ondergaat wordt er een kanonschot gelost en zitten de restaurants vol. De mensen die zich aan de ramadan houden mogen dan eten en drinken. Wij houden er in zoverre rekening mee dat we niet midden in een stad of dorp gaan zitten lunchen. We zoeken hier een rustig plekje voor net buiten de bebouwde kom. Ergens binnen eten is geen probleem en het vlt ons op dat er veel Turken zijn die niet aan de ramadan doen.

In Goreme, het hart van Cappadocia, zijn we een aantal dagen geweest. We hebben hier lekker rondgewandeld en genoten van het bizarre landschap. Overal zijn de prachtigste rotsformaties aanwezig en dat leent zich goed voor fotografie. Verder lekker rondgehangen bij ons pension en gekeken naar de route voor het tweede helft van Turkije. We hebben al door dat we niet om de kou heen kunnen maar we hopen voor de sneeuw de bergen door te zijn. Of dit gaat lukken blijft lastig te voorspellen. Wat we wel weten is dat we nu even moeten doorhalen en Iran binnen moeten rijden. We hopen dat we alles kunnen fietsen maar we zijn wat laat in het seizoen en de winters hier blijken strenger te zijn dan we eerst gedacht hebben. Daarnaast gaat de route geregeld naar de 1900m wat de kans op sneeuw alleen maar groter maakt.

Via Kayseri zijn we eergister in Pinarbasi beland. Dit is een klein plaatsje en het ligt op 1520m omgeven door hoge bergen. Op het journaal hadden we gezien dat er in verschillende plaatsen een meter sneeuw is gevallen. Verder zijn de voorspellingen zo dat het de komende dagen kan gaan sneeuwen op ons deel van de route. Toen we gister wakker werden begon het inderdaad te sneeuwen. Tijdens ons ontbijt zagen we de wereld opeens wit worden om ons heen. De route zou ons naar een hoogte van 1900m brengen en de mensen van het hotel waarschuwden ons voor de sneeuw en dat het alleen nog maar meer zou gaan sneeuwen. Omdat we niet vast wilden komen te zitten in een klein plaatsje hebben we besloten de bus te pakken naar Malatya. Vanuit Malatya kunnen we desnoods een trein pakken richting Iran mocht het echt hard gaan sneeuwen de komende dagen. Na een tijd wachten riepen de jongens van het hotel/ restaurant ons dat de bus er aan zou komen. De jongens hielden de bus aan terwijl wij onze spullen pakten. Na enig worstelen kregen we alles in de bus en ging het op naar Malatya.

Met een beetje een raar gevoel in de buik zagen we de witte wereld om ons heen vanuit de bus. Tegen ons gevoel in reden we de prachtige route nu niet zelf. Een helft van ons verzekerde ons dat dit de beste keuze was. De andere helft zag alleen maar de mooie klimmetjes en afdalingen die onze benen nu moesten missen. Maar ja de insteek van onze reis is dat we genieten van het “reizen” en daar hoort insneeuwen momenteel toch niet echt bij. Na 250km rijden kwamen we gister 2 dagen te vroeg in Malatya aan. Vandaag lijken de voorspellingen weer beter te zijn en zo als het er nu uit ziet rijden we morgen naar Elazig. Vandaar is het nog 4 dagen naar Tatvan waar we de boot pakken naar Van. In Van gaan we bekijken of we doorfietsen of ons genoodzaakt zien een trein te pakken Iran in.

Karahayit – Dazkiri: 95km
Dazkiri – Sentigrent: 102km
Sentigrent – Yalvac: 70km
Yalvac – Beysehir: 95km
Beysehir – Konya: 98km
Konya – Sulthanhani: 113km
Sulthanhani – Ilhara: 99km
Ilhara – Derinkuyu: 57km
Derinkuyu – Goreme: 38km
Goreme – Kayseri: 76km
Kayseri – Pinarbasi: 94km
Pinarbasi – Malatya: 250km (met de bus)

 

 

 Reageer jij als eerste?

 

Geef een reactie