Voor het eerst in Turkije

De griekse grens hadden we zo gepasseerd, dus op naar de turkse. Dat koste iets meer moeite. Eerst moesten we naar het Health Center voor een stempel. Nou die werd zo in ons paspoort gestempeld. We zien er vast heel gezond uit! Vervolgens moesten we een visum zien te regelen. Aangezien de man van het visum zijn lunchpauze aan het vieren was moesten we even wachten. Dat was eigenlijk erg leuk want wij waren niet de enigen. Nadat iedereen zijn visumsticker had gekregen kwamen we erachter dat wij bv.10 euro moesten betalen, de amerikanen 20 euro, engelsen 15 euro en duitsers helemaal niets. Nou dan kwamen we er als nederlanders nog niet zo slecht af! Na nog wat stempels van de douane fietsten we dan Turkije in.

De eerste fietservaringen in Turkije zijn geweldig. De mensen zijn supergastvrij. Er wordt van alle kanten naar ons gezwaaid en getoeterd. Als we ergens stilstaan komt er vaak iemand naar ons toe om een praatje te maken vervolgens staan er binnen de kortste keren een hele horde mensen om ons heen. Via kleine weggetjes hoopten we bij een veerboot te komen die ons naar Istanbul zou brengen. Het dorpje waar wij de boot verwachten kon dit echter niet, dus fietsten we verder. Een fantastische, maar ook erg zware route over onverharde wegen door de bergen brengt ons uteindelijk bij een haventje. Onderweg worden we verwend met druiven, vers geplukt. Dit gebeurt niet 1 keer, dus met de fietstassen vol druiven zitten we op de boot naar een eilandje in de Marmara Zee. Een grappig eilandje vol met turkse toeristen, wat we de volende dag verlaten om naar Istanbul te gaan. Het is een geweldig gezicht als Istanbul in zicht komt. Aan alle kanten zien we grote moskeen boven de stad uitsteken.

In Istanbul proberen we het visum voor Iran te regelen. Het bezoek aan de ambassade vergt een kleine integratieaanpak: we gaan op zoek naar een mooie hoofddoek voor mij. Dat is in deze stad geen probleem ook al lopen er heel veel vrouwen zonder hoofddoek rond.
Er moeten pasfoto’s komen met de hoofddoek om. De fotograaf ziet mij een beetje stumpelen met de doek en helpt me met het omdoen.
We staan voor openingstijd netjes klaar voor de ambassade. Even later komt er iemand aan die ons vertelt dat de ambassade vandaag niet open gaat, het is een religieuse dag……De volgende dag poging 2. Voordat we de ambassade binnengaan doen ik de hoofddoek weer om. Steven wordt gefouilleerd, ik niet. We moeten formulieren invullen en geld storten bij de bank aan de overkant. Prima, als we daar klaar mee zijn wordt ons vertelt dat we over 10 dagen weer terug moeten komen.
We zijn al die tijd niet in Istanbul gebleven. Wij hadden onze portie wachten wel gehad in Thessaloniki en zijn verder gefietst naar Foca. Hier zouden we de ouders van Steven ontmoeten! Met de boot gingen we naar Bandirma. Tijdens het wachten op de boot kregen we appels en snoepjes van een turkse vrouw. “Welcome, welcome! ”
De route naar Foca ging door de bergen. Een fantastische tocht door kleine turkse dorpjes. Ook hier kwam de turkse gastvrijheid weer om de hoek kijken. Na 101 km fietsen kwamen we in een dorp waar we op een hotel hoopten. Een man vertelde ons dat het hotel in het dorp was gesloten. Al snel stonden er meer mensen om ons heen en kwamen er telefoons te voorschijn. Even later kwam er een duitssprekende man bij ons zitten. “Wij zorgen wel voor een slaapplaats, maken jullie je geen zorgen”. Die nacht sliepen we heerlijk in de gastenkamer van de plaatselijke meelfabriek.

In Foca was het erg leuk om de ouders van Steven te ontmoeten. Wel maf
dat dat eigenlijk zo makkelijk gaat. Heerlijk bijgekletst en samen wat uitstapjes in de omgeving gemaakt. We hebben twee dagen een auto gehuurd en Steven heeft zich heerlijk uitgeleefd door voor chauffeur te spelen. Jaja en auto rijden is dan ook wel weer erg leuk.

Tijdens de 2 weken in Foca zijn we even 3 dagen met de bus op en neer gegaan naar İstanbul om het visum voor İran op te halen. We hadden de nachtbus heen en kwamen na wat vertraging precies op tijd bij de ambassade. Hier werden we glimlachend welkom geheten. We waren welkom in İran alleen moest het visum nog klaar gemaakt worden. De volgende dag konden we hem afhalen. Dit ging gepaard met een “You´re very welcome in my country and have a safe journey!” van de ambassadeur. Altijd goed natuurlijk. Tijdens ons 2e verblijf in İstanbul weer allemaal nieuwe en mooie plekjes gevonden. Het is echt een fantastische stad.

Marlous was de 30e jarig en dat hebben we gezellig gevierd met mijn ouders (Ja ik, Steven type nu). Marlous had samen met dr. Oetker een heerlijke slagroom taart in elkaar getoverd. Samen met meegebrachte kado´s en brieven was Marlous helemaal jarig en begon ze goed aan haar 28e levensjaar.

Aan alles komt een eind en na twee weken waren wij weer klaar voor vertrek. We zouden een dag eerder dan mijn ouders vertrekken maar Lous en ik waren niet fit. We waren allebei erg verkouden en dus bleven we nog 1 dagje. We hebben mijn ouders uitgezwaaid en zijn daarna zelf op de fiets gestapt.

Het was een prachtig stuk en na 2 pittige klimmen belandden we op een lekker vlak stuk. Toch voelde ik me niet goed en de laatste kilometers naar Manisa vielen me erg zwaar. İets wat ik nog niet eerder heb gehad en zeker niet op een vlak stuk. İn Manisa zijn we nog een dag extra gebleven omdat ik me niet goed voelde. İk was zwaar verkouden en mijn hele lijf voelde zwaar. Niet echt lekker om dan een lange dag op de fiets te moeten doorbrengen.

Na deze extra rustdag konden we er weer allebei tegenaan. We hebben nog twee dagen gefietst door de bergen tot we hier in Karahayit Kwamen. İn eerste instantie dachten we dat we al in Pammukale waren. Dit bleek niet zo te zijn want dat is een dorpje verder. Nu staan we hier op de camping en dat bevalt ons prima. Het is heerlijk om weer eens op een camping te staan en in een tentje te slapen.

Vandaag hebben we de campingbaas geholpen met een brief in het duits. Hij heeft ons zijn levensverhaal verteld en liet ons weten de maffiabaas van dit gebied te zijn. Hij benadrukte dit door zijn geladen pistool te laten zien die hıj in zijn broeksriem meedraagt. Ok dan zullen we maar zeggen. We hebben hem met verbazing aan zitten kijken maar het zal allemaal wel. Het is een ontzettend leuke en toffe kerel en als hij bij de maffia zit moet hij dat weten. We weten nu in elk geval zeker dat niemand bij ons komt stelen. Na ons hulp aan de maffıabaas hebben we de beroemde calcium rotsen van Pammukale bezocht samen met 30 busladingen andere toeristen. Wij voelden ons een beetje buitenstaanders zonder onze groepsleider en busje. Maar de rotsen en warm water bron maakten alles goed. De Romeinen hebben hier nog baden en een stad gehad en de ruines waren erg mooi. Morgen op naar het verre oosten!

Alexandroupolie – Kesan: 82km
Kesan – Sarkoy: 67km
Sarkoy – Turkeli Adassi: 57km
Bandirma – Balya: 101km
Balya – Bergama: 108km
Bergama – Foca: 92km
Foca – Manisa: 80km
Manisa – Alasahir: 115km
Alasahir – Sarakoy: 78km
Sarakoy – Karahayit: 25km

 

 

 Reageer jij als eerste?

 

Geef een reactie